Dünyaya sadece bür nesne gibi davrandığımızda başka bir ben oluruz; oysa ondan sorumlu bir öteki gibi davrandığımızda, dünyayla bür ben-sen ilişkisi kurduğumuzda bambaşka bir ben oluruz.
İnsan dediğin eksikli bir varlıktı. Kimse ne çok iyiydi ne de çok kötü. Bir iyiliğe bir ömür adanmayacağı gibi, bir kötülükle o insanı silip atmak da yersizdi.
Daha önceki ahlak sistemlerinin çoğu, insanları çok zor bir seçimle baş başa bırakmıştı; insanlara cennet vaad edilmiş bu ancak hoşgörü ce şefkat gösterirlerse, arzularını ve öfkelerini bir kenara bırakırlarsa ve kendi bencil isteklerine engel olabilirlerse mümkündü, bu da çoklu insan için çok zordu. Ahlak sistemlerinin tarihi, kimsenin tam olarak uyum sağlayamadığı bir harika idealler dünyasıydı.