Bahtiyar (@Bahtiyarcai) Yorumları

Bahtiyar

@Bahtiyarcai

Sıkı Okur

2 okur puanı

Mayıs 2026 tarihinde katıldı

11Kitap 31Takip edilen 9Takipçi 0İnceleme 0Alıntı 0İleti

Emrhyme667

@Emrhyme667·

#4 Deneme - İçsel Hesaplaşma

Şu an olduğum kişiye bakıyorum da; bugüne kadar verdiğim kararlarla, yaptığım hatalarla veyahut yaptığım iyi-kötü şeylerle başıma gelenler ve yaşadıklarım ortada... Ancak hâlâ buradayım. Bazen düşünüyorum, acaba veremediğim kararları verebilseydim, yapamadığım şeyleri yapsaydım, karşıma çıkan o milyonda bir ihtimali olan fırsatları değerlendirebilseydim, her bir olayda kendimi arka planda değil de ön planda tutsaydım, kaçmak yerine karşılık verseydim başıma neler gelirdi? Acaba nerede olurdum? Acaba nasıl biri olurdum? Hayat 'keşkelerle' doludur. Benim hayatım da bu keşkelerle dolu. Umarım en yakın zamanda 'keşke' yerine 'iyi ki yapmışım' diyebilirim.

Alıntı

Emrhyme667

@Emrhyme667

#3 Deneme-Herkes Kahramanların Düşüşünü Görmek İster

Tarih, omuzlarda yükseltilen kahramanların, aynı kalabalıklar tarafından büyük bir gürültüyle yere çalındığı sahnelerle doludur. Birini zirveye taşımak, ona kusursuzluk atfetmek toplumsal bir ihtiyaçtır; ancak "Herkes kahramanların düşüşünü görmek ister" yargısı, bu madalyonun karanlık ve gerçekçi yüzünü temsil eder. Roma'nın mutlak kurtarıcısı olarak göklere çıkarılan Jül Sezar'ın gücünün zirvesindeyken ihanete uğraması ya da Fransız Devrimi'nin kahramanı Robespierre'in kendi kurduğu giyotine gönderilirken aynı kalabalıkların sevinç çığlıkları atması tesadüf değildir. Türkiye'de ise bir zamanlar "Hürriyet Kahramanı" sıfatıyla omuzlarda taşınan Enver Paşa'nın kendi devasa hayallerinin enkazı altında kalması veya mutlak bir kurtarıcı sanrısıyla göklere çıkarılan Hitler'in karanlık bir yeraltı sığınağındaki çöküşü gibi... İnsanlık, bu devleri yaratırken aslında kendi eksikliklerinden kaçmaya çalışır. Ancak kusursuz bir liderin veya idolün gölgesi uzadıkça, sıradan insanın kendi zayıflıklarıyla yüzleşmesi dayanılmaz hale gelir. Bu ezici ağırlıktan kurtulmanın tek yolu, yaratılan putun yıkılmasıdır. Kahramanın hata yapması veya trajik bir şekilde tökezlemesi, kitleler için derin bir psikolojik rahatlama kaynağıdır; İnsanlar kendi seçtikleri kahramanın düşüşünü de en yakından görmek isterler. Çünkü bu düşüş, aradaki o aşılmaz mesafeyi bir anda kapatır. Bir kahramanın yıkılışı, aslında kişinin kendiyle imzaladığı bir barış antlaşmasıdır. Kurallar çatırdadığında ve heykeller devrildiğinde, ortaya çıkan toz bulutunun ardında sadece insanın o tanıdık, kusurlu doğası kalır. İnsan, kendi omuzlarında taşıyamadığı idealin, bir başkasının omuzlarında da paramparça oluşunu görerek teselli bulur. Zirve ne kadar görkemliyse, düşüşün getirdiği o trajik eşitlenme hissi de o kadar

Alıntı