‘Bilinmek istemeyen’ bir kadının mektubuEdebiyat
Zweig’ın o meşhur kitabını sonunda bende okudum. Fakat beklentilerimin çok altında kaldığını söylemeliyim. Yazarın bir erkek olmasına rağmen kadın karakterimizin duygularına böylesine güzel tercüman olduğu yorumlarına kesinlikle katılmamakla, çoğu satırda aradığım o inceliği hissedemedim. Nahif ve yumuşak bir sevgi görmek isteyerek başladığım kitapta ana karakterimizin hırçınca takıntısı ve bu sebeple ortaya çıkan acınası platonik hali beni karşıladı.
Sevgi görmeden, onaylanma ihtiyacı duyarak ve kendini hiçleştirerek büyütülmüş olan kadın karakterimiz 13 yaşında kapı komşusunu takıntısı haline getiriyor ve yetişkin bir kadın olana kadar ona ‘aşk’ olarak tabir ettiği ama bana göre ‘eksikliklerini kapatma arayışından doğan bir takıntıyı’ devam ettiriyor. Belki de tutunmak istiyor fakat seçtiği kişinin pek doğru birisi olduğunu söyleyemeyeceğim, hatta bana tesadüfi geliyor. Sanki kim olsa aynı takıntılılık haline girebilecekmiş gibi, o derece çaresiz olduğunu hissedebildim. Üstelik bunu acınası şekilde, gururunu ayaklar altına alarak yapıyor. Laflarım ağır gelebilir lakin gençliğinde ‘artık farkedilebilirim, büyüdüm’ düşüncesiyle beraber olup, hayat kadını olduğunda adamın tek kelimesiyle tekrar tamam diyerek onunla yine beraber olan ve kendini bu kadar basitleştirip R.’nin yatağına misafir ettiği herhangi bir kadın konumuna kendisine soktuktan sonra beni tanımadın diyen, hatta daha sonra hamile kaldığını, çocuğunu babasından gizleyen ve ölümüne kadar bunu dile getirmeyen bir insan benim gözümde korkak, güçsüz ve acınasıdır. Bunu kendisi de açıkça dile getiriyor bence, kendine değer veren bir kadın kendisine bu kadar acı çektiren adama bu sözleri etmez diye düşünmekteyim. İki tarafında bu kadar pasif oluşu beni hayal kırıklığına uğrattı, madem bu kadar aşıksın ne diye
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,3bin okunma
eylül
düşünülerek okunmuş diyebiliriz