Ömer
@Bandini_
Reklam
"Düş erken"·299 syf.·
6/10
2025 2. kitabı
Kitap girişiyle beraber zeki demirkubuz "Kader" filmi edasında başlayıp (ki yazarın etkilendiği senaristin kafasına gelebileceğini ummak çok zor) "İncir Reçeli" kıvamında devam edip yeşilçam tınılarıyla bir yol hikayesi tadı bırakarak son buluyor. Kitap o kadar klişelerle dolu ki her çeyrek farklı bir diziden filme, filmden diziye atlıyormuş hissiyatı veriyor. Sevdiğim bir yazarın bir sözü vardı "Bir roman size daha önce izlemiş olduğunuz bir filmi anımsatıyorsa o başarısız bir romandır" diye pek yanıltmadı bu söz bugüne kadar.
Öncelikle neden her özgür ruhlu, hayatı gelişine göre yaşayan kadın ruhsal ya da dönülmez bir hastalığın pençesinde olmak zorunda? Konuları ya da hayatları bağlamanın tek yolu vicdana oynamak mıdır? Gayet sağlıklı bir kadın da hayatın renklerine bürünebilmeli diye düşünüyorum çünkü diğer yola asfalt dökerek parlatma çabası artık insanı cezbetmiyor. İshak karakterinin kabullenişleri de ayrı bir klişe. İnsanı bir türlü karakterin içine sokamıyor, hep birşey eksik. Yazar erkek ve kadın karakterleri o kadar dizginliyor ki kurdurduğu tüm düşleri yarım ve eksik bırakarak sonuca erdirme çabası hikayeyi hep bir noksan bırakıyor. Herşeyden biraz olunca hiçbir şey tam olmuyor sanırım.Tam diyorum tamam yazar burada bizi şaşırtacak kendi derinliğinden bir parça bırakacak bir cümle, bir ses ama maalesef önceden basılan ayak izlerinin üzerinde yürümeye devam ediyor. Kitap okunmayacak bir kitap değil, rastgele bir yeşilçam filmi ya da türk dizisi açıp izlemek yerine oturup okunursa tabi.! Başta metaforlarla boğulsa da insan, sayfalar ilerledikçe daha yerinde kullanımlarla keyifli vakit geçirebilecek bir ruh haline bürünebiliyor. Yazarın bana göre gişe filmi kıvamında kendi kitlesini koruma çabası içinde kurduğu "düş erken"
Biz zannediyoruz ki insan ölünce çürümeye başlar. Doğru değil.
"İnsanı çürüten ölüm değil, hayattır."
"Tahammül edemedikleri asıl büyük kusur kendi ruhlarındaydı ama onlar kusuru bedenlerinde arıyorlardı."