Başak elmas
@Basakelmas_
Şu anda okuduğu kitap
böyle paragraf sorularıyla karşılaştıkça daha çok soru çözesim geliyor...
Yıllar geçip de büyüdüğümüzde büyüyeceği mize "çekiyoruz " bence . Çamaşır makinesine atılmış Kaşmirler gibi küçülüyoruz . Duygularımızı , saflığımızı , merhametimizi kaybediyoruz. Kararlarımızı kendimiz veremiyoruz. Hayatımızı ayaklarımız değil başkaları yönlendiriyor . Kendi beynimiz yerine başkalarının beyni alıyor kararları. Kendi seçtiğimiz yöne gidemiyoruz . Hatta hayatın telaşı, koşuşturmaları içinde neleri seçtiğimizi de unutuyoruz . Duygularımızla bağımızı koparıyoruz, onların farkına bile varmıyoruz . Rutinin robotu olmayı kanıksıyoruz sonra gelsin terapist koltukları..
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Belki de hayatımızı değiştirecek insan , yolda yürürken sessiz sedasız geçmiştir yanımızdan..
~insan ne ile yaşar ~
Çocuğun bu metaneti oradakilerin içini parçalıyordu. Zaten, bir felakete sükun ve itidalle tahammül edenlerin manzarası , o felaket için ağlayıp çırpınanların manzarasından çok daha korkunç ve ezicidir..
