elif
@Bats
18 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Ait olduğu yeri bulamamıştı çünkü. Kendini bulduğu her yere uyum sağlamış,işte ve eğlencede iyi olması sebebiyle , hakları için savaşma ve karşısındakinde saygı uyandırma isteği ve yeteneği sayesinde her zaman ve her yerde sevilen biri olmuştu. Ama hiçbir yerde kök salamamıştı. Etrafındakileri memnun edecek kadar uyum sağlamış ama kendisi tatmin olamamıştı. Her zaman bir huzursuzluk hissiyle altüst olmuş, daima ötelerden gelen bir çağrıyı duymuş, kitapları, sanatı ve aşkı bulduğu ana kadar hep dolaşmış ve aramıştı. Sonunda buradaydı işte,şimdiye kadar maceralarına yoldaş olanların içinde kendini Morsların evine girmeye münasip görülecek noktaya getirebilecek tek kişi olarak,etrafındakilerin arasındaydı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ayağa kalkarken annesinin elini yakaladı,alacakaranlıkta yüzüne bakarak öylece dururlarken, aralarındaki eşitlik duygusunun getirdiği tuhaf bir keyifle,” Annecim,sizde kadınsınız!” dedi sevinçle. “Bu konuşmayı yapmış olmasaydık sizin hakkınızda bunu asla düşünmezdim. Sizin bir kadın olduğunuzu öğrenmem için demek önce kendimin kadın olduğunu fark etmem gerekiyomuş.”
Aşkının hayal gücüyle onu fazlasıyla kutsallaştırmış, bedensel bir yakınlık kuramayacak ölçüde mukaddes ve ruhani kılmıştı. Onu uzaklaştıran ve kendine imkansız görünmesini sağlayan, aslında Martin’in kendi aşkıydı. Arzu duyduğu tek şeyden, kendini aşkıyla mahrum etmişti.
Kendisi evrenin amansız yasalarına nasıl tabiyse, o da tabiydi. Hayatını sürdürmek için yemek yemesi gerekiyordu; ayaklarını ıslatırsa üşütürdü. Ama asıl mesele bu değildi. Ruth, eğer açlığı ve susuzluğu, sıcağı ve soğuyu hissediyorsa, aşkı da hissedebilir, yani bir adama aşık olabilirdi. Eh, Martin de bir adamdı. Neden o adam olmasındı? “işleri iyi etmek benim elimde,” diye hararetle mırıldandı. “O adam ben olacağım. Kendimi o adam haline getireceğim i. Her şeyi iyi edeceğim.”