"Yaşamak için ayağa kalkmamışken, yazmak için oturmak nasıl da beyhudedir.”
HENRY DAVID THOREAU
Kitaba başlamadan önce, buraya yazılan üst sıralardaki incelemelerin hepsini okumakla meşgul oldum ve bu incelemelerin yazarları gerçekten çok iyi iş çıkarmışlar. Bazılarıysa şahane felsefik tahliller çıkarmış. Hepsini tebrik ediyorum. Dolayısıyla incelememi felsefik yazılarla donatmayacağım. Bunu yaparsam bahsettiğim incelemelere saygısızlık yapmış olurum. Onları tekrar etme durumuna da düşmüş olmak istemem şayet gereken bütün cümleleri fazlasıyla kurmuşlar. Ben daha yüzeysel cümlelerle anlatacağım.
Günler gelip geçerken, yıllar yılları kovalarken bizler yürümenin hayatımıza etkisi gibi birçok ince detayları göremiyoruz. Bunlardan biride karşınızda duruyor. Ben yürümeyi hiç sevmeyen bir insanım. Birisinin bana teklif edeceği en son şey beraber yürüyelim demesidir. Yürümeyi hep zaman kaybı olarak görüyorum fakat bu kitap bütün düşüncelerimi yanıltmayı başardı.
Dışarı çıkıp önünüze gelene "yürümek spor mudur?" diye sorsanız, alacağınız cevap net olur: Yürümek spordur. Hayır efendim, yürümek spor değildir. Yani değilmiş, bende yeni öğrendim. Yürümek bambaşka bir şeymiş.
Aslında yürümek... Yürümek düşünmekmiş. bir nefes alış, bir kaçış ya da yalnız kalış. Yürümek somut dünyadan soyut dünyaya geçmekmiş. Ayaklarımız beynimizin verdiği otomatik talimatları uygularken, aklımız bedenimizden apayrı yerlere gidermiş yürürken. İnsan hafiflermiş yürüdükçe...
Yazara göre insanın en güzel düşündüğü anlar yürüdüğü anlardır. Hatta bu konuyla ilgili iddia ettiği bir şey dikkatimi çekti: Yürürken düşünenlerle masa başında düşünenleri birbirinden çok farklı olduğunu söylüyor. Masa başında yazılan düşüncelerin çok ağır olduğunu, hazmedilemediğini hatta tüm bu kitapların birbirinin kopyası
