Emine Tanoğlu
@Bayaiyi
Emine Tanoğlu
, bir kitap okuduPuan vermedi·224 syf.·
258 günde okudu
·Okunma: 11 Eylül 2025 20:27
·2025 1. kitabı
Reklam
Kalbin Dili "Dua"
Lise dönemime kadar evimiz merkezde olduğu için otobüse binme ihtiyacım hiç olmamıştı. Uzak yerlere de genelde babam götürürdü. (Allah razı olsun) İlk otobüse ise annemle birlikte annennemlere giderken binmiştim. Kocaman kızım bir de. İçim halen çocuk olsa da...
O zaman bindiğimiz otobüs eski otobüslerdendi. Düğme yukarı tarafta oluyormuş. Bildiğim ve gördüğüm kadarıyla genelde otobüsler yandan basmalıydı.Benim tecrübesizliğim yüzünden bir durak sonra inmek zorunda kalmıştık, düğmeyi arayacağım diye. Neyse otobüs demişken bu yazımı da otobüste yazıyorum. Aslında şoför ağabeye dua niyetine. Yorgun argın işten çıktım. Tabi otobüs saati hesaplaması yapmadım her zamanki gibi.76 numaraya binip hızlıca teksasa geldikten sonra kafamı sola çevirmeyle 37 numara ile bakışmamızı Yusufla bile yapmamışımdır. Aşk dolu gözlerle ona bakarken binebilecek miyim yoksa iki saat buraya hapsolacak mıyım düşüncesi kafamda gezerken ayaklarım aklımdan firar eder şekilde ona koşuyordu. Otobüs ilerlemişti ama ben hala koşmaya devam ediyordum. Bir de ne olsun otobüs durdu. Sanki duamı duymuşcasına. Turnikelere uğramadan koşuşturmam şoförü etkilemiş olmalı. Bindim ve koca Konyalı bir şekilde Allahrazolsun abiiii nidalarim... Meğer ağabey koştuğumu son anda farketmiş. Yani benim yukarıdaki yok koşmamdan etkilendi gibi yazıları sallayın. Velhasıl kelam, adam durmayadabilirdi ama durdu. Ne mi kazandı? Benden koskaca bir dua. Dua herkese nasip olabilecek bir şey değil bence. Adamı tanımıyorum ama hiç tanımadığı birinden dua alıyor. Nasip mi diyelim yoksa yaptığı iyiligin karşılığı mı?
Bu yazımın sonuna gelirken evime de geliyorum. İnmek için basıyorum düğmeye. Aynadan son kez şoför abime kocaman bir gülümsemeyle veda ederken karşımdaki bimden çeyizlik bir tepsi alıp varıyorum evime.
Son olarak,
Pavlos, sevgiden doğmayan başarıların hiçbirinin anlamlı olmadığını söyleyerek sevgiyi yüceltir ve insanlık oyununun son perdesinde üç karakterin hayatta kalacağını söyler: "İnanç, umut ve sevgi. Ama en önemlisi sevgidir."