Kendime tekme atıp kendi kendimi, kendi evimden kovmak istiyorum. Keşke yapabilsem. Yakamdan tutup kendimi koysam kapımın önüne. Yürü git lan, nereye gidiyorsan git, bıktım senden,senelerdir pinekliyorsun aynı evin içinde, değil gözüm görmesin seni desem, sonra dükkana gitsem ertesi gün, kendimi dükkanın kapısının önünde bulsam, ordan da kovsam, üç beş kuruş para sıkıştırıp cebime "Git koçum bir daha görmeyeyim seni bu dükkanın önünde " desem, nasıl rahatlardım kim bilir.
Ama kendimi kovamıyorum. Kendimin içinden çıkıp gidemiyorum. Bedenim ruhumun betonu gibi...
Severek okudum diyemem. Basit bir kurgu, basit cümleler... beni etkileyen tek bir yanı bile olmadi. Okumak için okumuş oldum. Zaman kaybından öteye gitmez.