Bay C
@Bayccc
"T ü m değerler tersyüz edilemez mi? Belki de kötüdür iyi?" #132424470
#243303687
#113554812
zaqa.net/BayC
"Cadı, Kilise için üç şekilde tehdittir: Kadındır ve bundan utanmaz. Köylü kadınların kurduğu bir yeraltı örgütünün parçasıdır. Hekimliği deneysel çalışmalara dayanan bir şifacıdır. Hristiyanlığın baskıcı kaderciliği karşısında bu dünyada değişim umudu vaat eder."
"Cadı-şifacının yöntemleri (Protestan Kilisesi için değilse bile Katolik Kilisesi için) sonuçları bakımından büyük bir tehditti çünkü cadı bir empiristti: Din veya dogmalardan çok kendi duyularına güvenir, deneme ve yanılmaya, sebep ve sonuçlara inanırdı. Yaklaşımı dindarca bir pasiflik değil, aktif şekilde meraklı olmaktı. İster tılsımlar ister ilaçlar yardımıyla olsun, hastalıklarla, gebelikle ve doğumla başa çıkmak için çareler bulabilme yeteneğine güvenirdi. Kısacası, onun büyüsü, kendi zamanının bilimiydi.
Buna karşın Kilise derin bir şekilde anti-empirikti. Maddi dünyanın değerini yok sayıyordu ve duyulara karşı derin bir güvensizlik besliyordu."
Cadı-şifacılar, çoğunlukla çevrelerinde doktor ve hastane olmayan, yoksulluk ve hastalıklardan daha kötü şekilde etkilenen insanlar için başvurulabilecek tek tıbbi uygulayıcılardı. Cadı ve ebe arasında ise özellikle güçlü bir ilişki kurulmuştu: "Hiç kimse Katolik Kilisesi'ne ebelerden daha fazla zarar veremez" diye yazmıştır cadı avcıları Kramer ve Sprenger.
Kilise'nin ise acı çeken köylülere önerecek pek bir şeyi yoktu:
"Pazar günleri ekmek ve şarap ayininden
sonra çok sayıda hasta gelir ve yardım isterdi
-aldıkları tek cevap şuydu: "Günah işlemişsin
ve Tanrı seni acıyla cezalandırıyor. Ona
şükret; ölümden sonraki hayatta çok daha az
eza çekeceksin. Sabret, acını çek, öl.
Kilise'nin ölüler için duaları yok mudur?"
Yoksulların sefaletiyle karşı karşıya kaldığında Kilise, yüzünü bu dünyadaki tecrübelerin fani ve önemsiz olduğu dogmasına dönüyordu. Ancak ortada bir çifte standart vardı. Zira Kilise, üst sınıf için tıbbi tedaviye karşı değildi. Krallar ve asillerin erkek saray hekimleri, hatta bazen papazları vardı. Asıl mesele kontrol etmekti: Kilise'nin himayesi altındaki üst sınıf erkek şifacılığı makbuldü; köylü alt kültürünün bir parçası olan kadın şifacılığı ise kabul edilemezdi.
Şimdi bu suçlamaların en fantastik olanına geliyoruz: Cadılar yalnızca cinayet ve zehirleme, cinsel suç ve gizli anlaşmalarla değil, yardım etmek ve şifacılıkla da suçlandılar. İngiliz cadı avcılarının başını çekenlerden biri şöyle der:
"Asla unutulmamalıdır ki sonuç olarak
cadıdan anladığımız şey yalnızca öldüren ve
eziyet edenler değildir; tüm falcılar, büyücüler,
hilebazlar ve tüm sihirbazlar; halk arasında
bilge adam ve bilge kadın denilenlerdir. Bizim
tümüyle iyi olduklarını zannettiğimiz cadılarla
aynı sayıdadırlar; zarar vermeyip iyilik
yaparlar, katledip yok etmek yerine koruyup
kollarlar. Tüm cadılar, ama özellikle de iyilik
yapan cadılar ızdırap içinde ölseydi bu ülke
için bin kat daha iyi olurdu."
"Aslında, cadılıkla suçlanan kadınların gerçekten de yerel olarak küçük gruplar kurup buluştukları ve bayram günlerinde bu grupların bir araya gelmesiyle sayılarının yüzlere, binlere ulaştığını gösteren kaynaklar mevcut. Bazı yazarlar bu buluşmaların paganik dini tapınma etkinliği olduğu tahmininde bulunuyor. Şüphesiz bu buluşmalar aynı zamanda birbirlerinden haber aldıkları ve şifalı bitkilerle ilgili bilgilerini birbirlerine aktardıkları toplantılardı.
Cadı toplantılarının siyasi bir önemi olup olmadığıyla ilgili elimizde çok az kanıt var ancak dönemin köylü ayaklanmalarıyla hiçbir bağlantıları olmadığını hayal etmek biraz zor. Her tür köylü toplantısı, sırf toplanmış olmaları dolayısıyla bile, Kilise karşıtlarının ilgisini çekebilir, köyler arası iletişimi artırabilir ve köylüler arasında kolektivite ve bağımsızlık ruhunu inşa edebilirdi."