Öyle anılara ev sahipliği yapıyorsun ki, hafızan bile işlevini bırakıp seni terk ediyor...
Reklam
Korkuyordum, bağırışları hayattan koparıyordu beni. Üşüyorsun o an böyle, çok üşüyorsun, titriyorsun... Farklı bir duygu... Annesiz bir hiç olduğunu anlıyorsun o an... Onun bilincinin yarı kapalı olduğu o ilk anlarda, yıllarca sizin için yıkılmaz gibi gözüken insanın, size bir çocuk gibi muhtaç olabileceğini anladığınızda kahroluyorsunuz.
Çocukken kaç pazar banyosu yüzünden mahalle maçlarını kaçırdım, sitem etmedim anneme. Cebimdeki paranın azlığından kantinde sıraya bile girmek istemedim, sitem etmedim elimdekine. Kafamı taşla kıran çocuğa bile kin tutmadım, bilyelerimi çalan insana nefretle bakmadım, ama hayatımı çalanlar var ya, treni kaçırmama sebep olanlar, ruhumu delik deşik edenler! işte onlara da sitem etmedim, edemedim. Her şeyden önce kabullenmek sessizliği ve öz kimliği, gelen geçen her şeyi. Miadı dolmuş bir plağı rahatsız etmemek. Tozlanmak ama yaşamak. Sitem etmeden, öylece..
Herkes sevsin istiyorsan kendin gibi olmayacaksın, şekilden şekle gireceksin, şebek olacaksın, öyle kabul edecekler seni, öyle ağzına sıçıp Habeş maymununa çevirecekler seni. Kuyruğunu başkasına teslim edeceksin... Herkes gezdirecek, sevecek seni... Öyle herkes sevsin istiyorsan, farklı ol biraz, ne o öyle! Az sevilmek için kendin olacaksın, prensiplerinle, bilginle, tutumunla, karamsarlığınla!
Belki kaybedeceksin ama kendin kalacaksın, belki bu ahalinin zoruna gidecek ama kendin olacaksın düşünsene... Ruhun, varoluşun kıvırmayacak, dürüstlük akacak damarlarından. "Kendi kalanlar toplumda kaybeder, ama varoluşta kazanır" der Sartre. O kazanıp iyi bir varoluşçu oldu. Değişmediği için Nobel'i reddetti, o yüzden o bir Sartre. Peki ya sen? Herkes misin? Seni herkesler sevsin."