Bülent
@Bdky
Mesaiye kalan güneşte, içimdeki deli adamı yazmak istiyorum..;)
282 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·376 syf.·
17 günde okudu
·Okunma: 24 Haziran 2024 01:43
·2024 18. kitabı
Kitabın ilk başlarında biraz sıkılabilirsiniz, kitap çok fazla merak uyandırmayabilir. Bu da tamamen çok yeni bir dünyaya adım atmamız ve kavramları anlamaya çalışmamızla alakalı. Bu yüzden birazcık sabretmeliyiz çünkü 1. kısmın sonuna doğru olaylar gerçekten heyecan verici hal alıyor.
Kitabın ana karakteri Paul’un ilerleyişi bana Game of Thrones Khaleesi’nin ilerleyişini oldukça anımsattı.
Kitabın yazım yılını göz önünde bulundurursak, araştırmanın ve sonuç almanın kısıtlı olduğunu da elbet anlarız. Bu da kitabı baş yapıt yapan diğer bir gerçek. İyi okumalar
“Esir Şehir” serisinin üçüncü ve son kitabı “Yol Ayrımı”. İlk kitap “
Esir Şehrin İnsanları
Esir Şehrin İnsanları”nda, biraz tesadüfen de olsa Kuvayi Milliye safına geçen zengin paşazade Kamil Bey üzerinden Kurtuluş Savaşı’nın başlangıç yıllarını, İstanbul’un işgal altında olduğu ve Anadolu’daki mücadelenin henüz yeni filizlendiği o dönemi öğrenmiştik. İkinci kitap “
Esir Şehrin Mahpusu
Esir Şehrin Mahpusu”, Anadolu’da Kurtuluş Savaşı sürerken Kamil Bey’in cezaevindeki hayatı üzerinden dönemin halkını, yaşayışını, değerlerini tanıtmıştı bize. Son kitap “Yol Ayrımı” ise 1930larda, bu sefer ikinci kuşak gençlerin hayat hikayeleri eşliğinde, savaş kazanıldıktan ve cumhuriyet kurulduktan sonra yaşananları önümüze seriyor.
Serinin ilk romanı 1956 tarihli. İkinci kitap 1961 yılında yayınlanıyor. Bu incelemenin konusu olan “Yol Ayrımı” ise 1971 tarihli; üstelik Kemal Tahir’in sağlığında yayınlanan son eseri. Yazarın son kitabını okuduğunu bilmek okuyucuda, sanki, yılların birikimini yansıtan hüzünlü bir veda mesajı okuyormuş hissi yaratıyor…
Öncelikle söylemeliyim ki bence serinin bu son kitabının ilk kitaptan tam 15 yıl sonra yayınlanmış olması, Kemal Tahir’in anlatımına da yansıyor. Cesur yazarımızın cesaretini çok daha fazla hissettiğimiz bir eser bu; yeni kurulmuş cumhuriyeti ve çok partili hayata geçiş macerasını, “yer kapma”, “keseyi doldurma” kavgalarını ve “devlet faşizmi”ni bu kadar açıkça eleştirebilmesi -her zamanki gibi- takdire şayan. Ama aynı zamanda daha görmüş geçirmiş, daha bilge bir hali var yazarımızın; daha az öfkeli, daha az kinayeli ve kahramanlarına karşı daha anlayışlı.
"İnsanın başına bu memlekette her şey gelir, bunların en önünde akıl almaz alçaklık, en sefil kişisel çıkar, en korkunç aptallık vardır. Sonunda, en yüksek makama çıkmışlar için
Aleksandr Sergeyeviç Puşkin...
Şair... Tiyatro yazarı... Romancı.
Osmanlı-Rus Savaşı döneminde, Kars'a gelir... Sonra Erzurum'a.
Genç yaşta, düello sonucu öldürülen Puşkin... Kars’da büyüdüm o yüzden çok etkilendim.
Bu kitabında Kars'ı anlatır... Ve Erzurum'u.
Kars'ta.”Pushkin-Restaurant." vardı şimdi var mı bilmiyorum ama,
“Puşkin Çorba"
(Didiklenmiş kaz eti.Yeşil mercimek.Zerdeçal.Yoğurt.Diri yarma).
Yanında salata, turşu, köy yoğurdu.
Ana yemek. Kaz veya kırmızı et.
Üstüne. Un helvası. Çay.Bitmedi.
Yemekten sonra "eğlence"..
Kafkas halk dansları..
Yöresel müzik.
Âşıkların atışması.
Puşkin, Osmanlı-Rus Savaşı'nda Rus ordusu ile Erzurum'a gelirken"Erzurum Yolculuğu" nu kaleme almış.
, “Erzurum Yolculuğu” notlarında, Arpaçay’ı geçtikten sonra şöyle söylemektedir;
“Arpaçay. Yani sınır.Doğrusu Ararat’a bedeldi bu.Ömrümde ilk kez yabancı bir ülkeye giriyordum. Sınır içimde gizemli duygular uyandırırdı hep.fakat engin Rusya’nın sınırlarını hiç aşmamıştım. Bu kutsal ırmağa sevinçle girdim ve atım Türk kıyısına çıkardı beni. Fakat bizimkiler ele geçirmişlerdi bu kıyıyı. Böylece demek ki Rusya’daydım hâlâ!” (s. 37, 38).
Bu pasaj, Puşkin’in Rus emperyalizminin Türk topraklarındaki muhteris emellerini yine muhteris bir tavırla nasıl da alkışladığını özetler.
