Sonuçta dünyanın bütün işleri aşağılıktır. Başkalarının sözüyle hiçbir tutkusu ya da bir gereksinimi olmaksızın, para, şan, şeref ya da bilmem ne uğruna dişiden biri her zaman bir budaladır.
Bu efkâr, daha çok, kendi kişiliksizliğimizle ilgili içsel bir kaygı, kıskançlıkla iç içe, aptalca bir kendini beğenmişliğin kışkırttığı bir aşağılık duygusu değil midir? Mutlu edemediğimiz insanları mutlu görüyoruz ve buna dayanamıyoruz.