Yaşadığım şehirde 100’e yakın kahve var ama tek bir kütüphane bile yok. Bu hayat değil bu bir özgürlük bir yaşantı şekli değil bu sadece sabahtan akşama kadar ülkenin sorununu konuşup tartışanların aldıkları maaşları yemek yerine veya boş işlere harcamak yerine bir kütüpxane benim şehrimde yapılması gerektiğinin bildirisidir. Şunu da unutmayalım bu devlet bir hapishane yerine okul inşa etseydi inanın bana halimiz böyle olmazdı. Akıllı olalım aklımızı başımıza alalım nereye gidiyoruz diye kendimize soralım. Wesselam.