beyza
@Beeyzzaa
Sıkı okur değil
Reklam
Nazlı Erayın yeni bir kitabını okumaya başlamışken bu incelememi tekrar okudum ve demişim ki Gece gibi olan hatta gerçekten Gece olan bir dostum var. Sürekli belirip kaybolan. Bence bir gün tamamen kaybolacağını hayatımdan çıkacağını biliyordum. Bunun bu kadar yakın olmasını sezdim mi bilmiyorum ama tam da bahsettiğim gibi hayatımdan çıktı dostum kalarak. Yaşamaya devam eder mi yoksa küser de çekip gider mi bilmiyorum. Seviyorum onu ama bir daha da yollarımızın kesişeceğini sanmıyorum.
beyza
@Beeyzzaa
·Daha önce kötü hissettiğim dönemlerde bir kitaba denk gelip o kitabın bana çok iyi geldiği olmuştu ama hiç bunun tam tersini yaşamamıştım. İyi hissettiğim bir dönemde bu kitap bana iyi geldi. Üstelik birde doğup büyüdüğüm yerleri anlatması ve daha önce onca kitabın arasında bile belki bir iki kez denk geldiğim şehrimin adını kitap boyunca sık sık duymam. Olayın geçtiği yerler, sokaklar, bina adları bana o kadar tanıdıktı ki acaba dedim Bartın sokaklarında gerçektende hayal kadınlar geziyor olabilir mi Beyza. Gece 4 gibi taşhanı bir ziyarete mi gitsem? Kitabın bitmesine iki sayfa kala bu kitabın ilk sayfalarının gölbaşında yazıldığını da öğrenmiş oldum. Yaklaşık bir senedir farklı bir hayat kurmaya çalıştığım yerde. Bütün bunların dışında okumuş olanlar garipsiycek ama çok gerçekçi geldi bana kitap. Ne kadar çılgınca ve cezbedici bir dünya olsa da o kadar yalansız ve gerçek geldi ki:)))))) Ayrıca Gece’yi tanıyorum. Tam da Gee gibi olan hatta direkt Gece olan bir dostum var. Bana aynı cümleler kuran. Dostum olan ve aynı şekilde belirip kaybolan, aynı şekilde bir hayat süren.. Belki kitapta ona rastlamak da daha çok sevdirdi bu kitabı bana. Nazlı Eray’la tanışmak annemle tanışmış olmaktan daha çok tatmin etti beni. Sabırsızlandım şimdiden diğer yazdıklarını okumaya.
Sayfamda gezinirken bu iletime denk geldim fark ettim ki kurbağıyı sakladığımı bile hatırlamıyorum Yazarken de kendimi kandırmışım sanki saklıycakmışım gibi İstesem bile bazen değer veremiyorum benim için önemli olan şeylere atıyorum köşeye unutuluyor unutulmasın diye yazılar yazıyorum defterlerce biirrr sürüüüüü defter bir sürü mektup bir sürü telefondaki notlar kısmında yeni sayfa bir sürü ileti her yere yazılar bırakıyorum küçük küçük her yerdeler yurt odamda evimdeki komidinin ikinci çekmecesinde çatıdaki kullanılmayan odada okul kitaplarımın arasında sürekli geçtiğim yolun duvarında her yerdeler arkadaşlarıma doğum günlerinde mektuplar veriyorum her yaşıma her yeni yılıma sürekli bir şeyler yazıyorum iyi de oluyor aslında bir noktada ama sonra düşünüyorum tüm bu yazdığım şeyleri de bir köşeye atıyorum bi ara hepsini bomboş bi odaya toplarım diyerek ama o kadar fazlalarmış gibi hissediyorum ki amaaaaan kim uğraşıcak diyorum falaannn filan işte
beyza
@Beeyzzaa
·Gecenlerde dershaneden bir hocam etüt sonunda masama gelip origamiden yaptığı küçük bir kurbağacığı bıraktı önüme. Al bunu hak ettin dedi. Ama ne yaparak hak ettim söylemedi. Sanırım tam da bir şeyleri hak ettiğimi artık başkası tarafından duymaya ihtiyacım olduğu bir andaydım. Senelerimi her öğrenci gibi sıralarda dirsek çürüterek geçiren biri olarak söylüyorum ki şu hayatta en fazla zorbalığı belki de hocalarımdan gördüm. Nefrete açık hedef tahtası olarak gördükleri beni çok kez yaralamayı başaran ve beni tatsız bir yolla büyümeye sevk eden insanlar karşısında o kurbağa bana çok iyi geldi. Bunun farkındayım. Aslında bu yazıyı yazmaya başlama amacım o kurbağacığı kaybetme korkumdandı. Olur da bir gün kaybeder ve unutursam diye. Yazdıklarımın kalıcılığına güvendiğimden beri bazı eşyaları kaybetmekten eskisi kadar korkmuyorum. Yine de kurbağanın benimle kalması tercihim tabi.