Havva, Adem’i ta karanlık çağlarda kışkırttı ama ölüp yeniden doğmak insanoğlunun trajedisi ve her yeni doğumla bu döngüde en başından yeniden başlıyor. Aynı temelin üzerinde farklı çeşitlenmelerle.
Hayatı boyunca hiçbir işe yaramamış birini öldürdüm. Ve belki de vardı bir nedenim. O da pişman olup olmayacağımı anlamak. O kadar istedim ki gerçek bir duyguyu içimde hissetmeyi! Eğer pişmanlık hissedersem devamı da gelir, diyordum kendime. Sevmeyi bile öğrenebilirim yeniden, diyordum. Yeniden bir insan olabilirdim. Ama şimdi anlıyorum ki benim için artık çok geç. Ne bir pişmanlık duyuyorum, ne de göz pınarlarım ıslanıyor. Hiçbir şey hissetmiyorum. Hiçbir şey… Belki Kayra’yı öldürsem birkaç duygu kırıntısı doğabilir içimde. Ama sanmıyorum. O da olmaz. Ona da üzülmem. Ben bir caniyim. Ben sadece tespit edebilirim. Yaşayamam.