Yüreğinde bu dünyada söz dinleyip kimseyi gücendirmediği zaman insanın ne kadar iyi yaşadığını hissediyordu, demek ki öteki dünyada da her şey iyi olacaktı. Az konuşuyordu. Sadece su istiyor ve devamlı bir şeylere şaşırıyordu. Yine bir şeye şaştı, gerindi ve öldü.
Şuydu kastedilen: İnsan hayatını işler değil sözler yönlendirir. Bir şey yapma ya da yapmama imkanından ziyade farklı meseleler üzerine aralarında belirledikleri kelimelerle konuşmayı severler.Çeşitli şeyler, varlıklar ve nesneler, hatta toprak, insan ve hayvan için kullandıkları ve pek mühim saydıkları kelime benim kelimesidir. Aynı şey için aralarında kimin benim diyeceğini kararlaştırırlar. Ve üzerinde anlaştıkları bu oyunda, en çok şey için benim diyebilen en mutluları sayılır. Neden böyledir bilmiyorum, ama böyledir işte.