Şükrücan
@Bekriysc
Çok okur, az yazar, hiç çizer!
İstanbul üniversitesi Edebiyat 17
İstanbul
21 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Popüler Kültürün Kölesiyiz1000Kitap
Bu incelemeden çıkmayacak ilk incelemem olucak sanırım. Bu kitabı bir senedir her yerde görüyorum. Sosyal medyada, herkesin elinde, yabancı yazarların yorumlarında... Ancak bir süre sonra bu popüler kitlenin aksine kitabı beğenmeyen de oldukça çok oldu. Dedim, "Tamam beklentiye girmeyeceğim ama sonuçta beğenenler de var." Ve o kadar kötü değildir herhalde diyerekten başladım ama arkadaşlar cidden kötü. Ben buna kitap bile diyemem özür dilerim. Ne bir karakter analizi ne bir olay örgüsünü düzgünce yansıtma ne duyguları ifade edebilme... Resmen hiçbir şey yok kitapta. Yazar kendi kafasında kurduğu olay örgüsünü konuşma metinleri halinde yazıya dökmüş. Bu mu kitap? Affedersiniz, bu kitabın neyine ödül verdiniz acaba? "British Book Award Yılın Kitabı ve Yılın Romanı Ödülü" ve bundan ayrı üç ödül daha... Korkunç gerçekten, bu kitapsa ben Gökçe değilim. Kitabın arkasında Jojo Moyes'un şöyle bir övgüsü yer alıyor:
"Ne kadar övsem az. Doğal, samimi, dokunaklı, yoğun ve seksi bir kitap. Keşke ben yazmış olsaydım."
Jojo hanım sizin de kitaplarınız ahım şahım değil evet ama iyi ki siz yazmadınız çünkü bu kitap çok daha berbat. Bu övgü gibi birçok yabancı yazar -pr ürünü diye tahmin ediyorum çünkü gerçekten gerçekdışı- kendilerince övmeye çalışmışlar. Kitabın içeriğine dönecek olursam; iki arkadaşın aniden "sevgililik" diyemeyeceğimiz bir ilişkisiyle başlıyor sonra yazar kendi kafasında birkaç konuya geçiş yapıyor. Ne olay örgüsü var ne de kurgu. Bir iki seks sahneleri var onlarda bile yazamamış. Gerçekten çok komik yani. Wattpad'de canım sıkıldığında okuduğum saçma sapan textinglerden bile daha kötü bu kitap. Korkunç üstü. İlla cringe aşk hikayesi okuyacağım diyorsanız gidin wattpad okuyun en azından cinsellik bölümlerini iyi yazıyorlar. Özür dilerim bu kitap okunmayı bile hak
Şükrücan
😀 yalnız değilmişim 👍🏻👍🏻👍🏻
Reklam
Olağanüstü...Edebiyat
Çağdaş İngiliz edebiyatının yazarlarından biri olan Ian McEwan’ın son kitabı Dersler, insan doğasının karmaşıklığını tüm çarpıcı yönleriyle birlikte ele alan olağanüstü bir eser.
Kitap hiç tanımadığımız ve bilmediğimiz Roland Baines’i odağına alıp o ve onun merkezinde gelişen olayları konu ediniyor. Geçmişten günümüze akan bir süreç halinde anlatılmayan bu olayları, birbiri arasında mekik dokuyan bir atmosferde okuyoruz. Bir insan hayatının en doğal şekli ile anlatıldığını düşünün; tıpkı bir ‘’insan’’ gibi karmakarışık bir eser Dersler.
Bu karışıklık yoğun bir anlatıma ev sahipliği yapsa da kendi hayatımıza bütünü ile dönüp bakamadığımız ama başkasının yaşamının sırlarına kadar gidebildiğimiz açık bir kapı bırakıyor. Doğrusu modern bir roman olsa da bu yönü fantastik bir tat verdi resmen bana. Hayatımızı bütünüyle görme imkânımız olsaydı, neleri değiştirirdik? İşte Roland’ın çabasız eylemsizlik içinde ve her daim umutlu bakışlarla dolu hayatını okurken insan bir yandan da kendi yaşamına dönüp bakma olanağı bulunuyor. Ne açıdan bakabilirsek tabii? İnsan kendisini nasıl yargılar, sunulan bu fırsatı değerlendirebilir mi?
Roland’ı okurken hayatımın bazı noktalarına doğru tuhaf yolculuklara çıktım ve bundan sonra yaşayacağım belirsizliklerde, durumlarda çaba mı göstereceğim yoksa Roland gibi yalnızca önüme çizilen yol haritasında bazen yürüyüp bazen de koşacak mıyım diye düşündüm sürekli. Çabalamak ve ertelememek evet zor, hatta çok zor eylemler bana kalırsa, fakat bu zorluğu kabullenmek de ilk adımdır bence. Mücadele etmeyi seçiyorum o halde. Adı gibi bana bir ders değil, birçok ders verdi bu muhteşem eser.
Roland’ın bencil babası ve güçsüz annesi ile çıkmazlarla dolu aile hayatı, tuhaf alışkanlıklarıyla yatılı okuldaki piyano öğretmeniyle yaşadıkları, parlayıp
Şükrücan
Çok sakin bir zamanda ve sabırla okunmalı. Ağır bir kitap okunması ve sindirilmesi zaman alıyor.