Belgin AVCI
@BelgiNavci
Bütün hasta insanların hastanelerde olduğunu mu sanıyorsun sen?Edebiyat
BLAU, DEBORAH F. 16 Yaş
ÖNCEKİ HASTANELER: Yok
İLK TANI: ŞİZOFRENİ
"Hiçbir zaman soğuk ya da açlık tehdidiyle karşılaşmadı," kızına yeterince sevgi ve ilgi verdiğini düşünen bir babanın sözleri bunlar. "İnsanlar onu hiçbir zaman sevmemişti zaten." Bu da kızın düşüncesi?
Neden akıl hastanesine düşer insan?
Ya da neden kendisine yeni bir dünya oluşturma çabasına girer?
Herkesi kucaklayan bir dünyada yaşamıyoruz muyuz?
Hadi canım sen de! Kaldır kafanı bak bir çevrene, savaşlardan, nefretten, açgözlülükten başka ne görüyorsun!
Yaşadığı dünya ile bağdaşamayan bir kızın öyküsü 
Sana Gül Bahçesi Vadetmedim Durun durun! Ben öykü mü dedim? Bir biyografik eser aslında. Küçük yaşta akıl hastanesine düşen yazarın kaleminden çıkanlar... Okuduklarınızın gerçek olduğunu bilmek kan akışınızı değiştiriyor. Gerçekliğin içine düşüyor ve eser bitene kadar çıkamıyorsunuz!
"Aslında herkes deli, en deliler de deli olduklarının farkında olmayanlar," der 
Paulo Coelho 
Veronika Ölmek İstiyor isimli eserinde. Doğruluk payı yok mu sizce de? Hangimiz bağdaşabiliyoruz ki yaşadığımız dünyayla. Kime sorsak yanlış çağda yaşadığını düşünüyor. Gerçekte yaşadığı Debby'nin kafasında oluşturduğu dünyadan farksız. Kendi dünyalarımızda yaşıyoruz. "Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir," diye de ekler. Alın işte, bir ispat daha! Belki de yeni normal bu! İlla deli olmak mı gerek! "İnsanın kendi sesini duyması için deli olması gerekmez. Aksine, en basit, en doğal şeydir bu." Ah 
Carl Gustav Jung, bir nebze su serptin içimize!
Hiçbir şey birden bire başlamıyor değil mi hayatta? Sürekli dolan bir bardak var ve onu taşıran bir damla oluyor. Deborah için neydi bu damla? Ailesi mi? Yahut Yahudi olması ve sırf kimliği nedeniyle gördüğü tepkiler? İlk ne zaman çekilmişti kendi dünyasına? Ne zaman karar vermişti kafasında kurduğu dünyanın gerçek hayattan daha
Sana Gül Bahçesi Vadetmedim Durun durun! Ben öykü mü dedim? Bir biyografik eser aslında. Küçük yaşta akıl hastanesine düşen yazarın kaleminden çıkanlar... Okuduklarınızın gerçek olduğunu bilmek kan akışınızı değiştiriyor. Gerçekliğin içine düşüyor ve eser bitene kadar çıkamıyorsunuz!
"Aslında herkes deli, en deliler de deli olduklarının farkında olmayanlar," der Paulo Coelho Veronika Ölmek İstiyor isimli eserinde. Doğruluk payı yok mu sizce de? Hangimiz bağdaşabiliyoruz ki yaşadığımız dünyayla. Kime sorsak yanlış çağda yaşadığını düşünüyor. Gerçekte yaşadığı Debby'nin kafasında oluşturduğu dünyadan farksız. Kendi dünyalarımızda yaşıyoruz. "Kendi dünyasında yaşayan herkes delidir," diye de ekler. Alın işte, bir ispat daha! Belki de yeni normal bu! İlla deli olmak mı gerek! "İnsanın kendi sesini duyması için deli olması gerekmez. Aksine, en basit, en doğal şeydir bu." Ah Carl Gustav Jung, bir nebze su serptin içimize!
Hiçbir şey birden bire başlamıyor değil mi hayatta? Sürekli dolan bir bardak var ve onu taşıran bir damla oluyor. Deborah için neydi bu damla? Ailesi mi? Yahut Yahudi olması ve sırf kimliği nedeniyle gördüğü tepkiler? İlk ne zaman çekilmişti kendi dünyasına? Ne zaman karar vermişti kafasında kurduğu dünyanın gerçek hayattan dahaReklam
"Kaybedenler"i buraya alalım! Hayata bakış açınız değişecek!Edebiyat
"Keşke" diyen biriyseniz,
Hayatın dönüm noktalarında hata yaptığınızı düşünüyorsanız,
Pişmanlıklarla doluysanız işte sizin için biçilmiş bir kaftan: 
Gece Yarısı Kütüphanesi
Esere dair daha önce olumlu, olumsuz birçok eleştiri aldım. Ama ben kimi eserlerin insan seçtiğine inananlardanım. Şimdi eser bitti ve kendi kendime kurduğum ilk cümle ne oldu biliyor musunuz:
İyi ki şu anki hayatımı yaşıyorum...
Evet bambaşka bir hayatım olabilirdi.
Daha zengin olduğum,
Daha popüler olduğum,
Daha başarılı olduğum,
Etrafımda daha fazla insanın olduğu,
Yapmak istediğim her şeyi yapma imkanımın olduğu bir hayatım olabilirdi.
Ama ben o hayatta şimdikinden mutlu olabilir miydim?
Şunu kabul etmemiz gerek: Yaşadığımız hayat bizim! Doğrusuyla, yanlışıyla, pişmanlıklarıyla bizim hayatımız!
Ve emin olun, dışarıdan ışıltılı görünen birçok hayat içine girdiğinizde o kadar parlak değil. Bunu olmak istediğiniz hayatın intihar oranlarını araştırarak deneyimleyebilirsiniz!
Nora!
Pişmanlıkların kadını...
Veronika Ölmek İstiyor romanının, hayatının değerini kaybetmek üzereyken anlayan Veronika'sı...
Hep öyle değil midir zaten!
Bir şeyin değerini asıl onu kaybedince anlarsın.
Beklendiği gibi gitmeyen bir hayat.
Kaybediş üstüne kaybedişler.
Sanki hayatın bize bir garezi vardır, diğer hayatlar yolundayken tüm sıkıntılar bizi buluyordur.
Bir filmde duymuştum: "Rutine dönüşen her şey sıkıcıdır aslında. Bu yüzden komşunun bahçesindeki çimen bize hep daha yeşil gelir, her zaman."
Sihirli bir kelime var ve her şeyin değerini o belirliyor: BEKLENTİ.
Yaşadığınız hayat beklentinizi karşılamıyor olabilir. Bunun için bakış açınızı değiştirecek olan, çaba gösterecek olan yine sizsiniz. İçinde sevgi olmadan sahip olunan bütün hayatlar yetersiz gelecektir emin olun. İnsanlar küçük şeylerle daha mutlu. Sevdiğin zaman o küçük şeyler büyük
Gece Yarısı Kütüphanesi
Esere dair daha önce olumlu, olumsuz birçok eleştiri aldım. Ama ben kimi eserlerin insan seçtiğine inananlardanım. Şimdi eser bitti ve kendi kendime kurduğum ilk cümle ne oldu biliyor musunuz:
İyi ki şu anki hayatımı yaşıyorum...
Evet bambaşka bir hayatım olabilirdi.
Daha zengin olduğum,
Daha popüler olduğum,
Daha başarılı olduğum,
Etrafımda daha fazla insanın olduğu,
Yapmak istediğim her şeyi yapma imkanımın olduğu bir hayatım olabilirdi.
Ama ben o hayatta şimdikinden mutlu olabilir miydim?
Şunu kabul etmemiz gerek: Yaşadığımız hayat bizim! Doğrusuyla, yanlışıyla, pişmanlıklarıyla bizim hayatımız!
Ve emin olun, dışarıdan ışıltılı görünen birçok hayat içine girdiğinizde o kadar parlak değil. Bunu olmak istediğiniz hayatın intihar oranlarını araştırarak deneyimleyebilirsiniz!
Nora!
Pişmanlıkların kadını...
Veronika Ölmek İstiyor romanının, hayatının değerini kaybetmek üzereyken anlayan Veronika'sı...
Hep öyle değil midir zaten!
Bir şeyin değerini asıl onu kaybedince anlarsın.
Beklendiği gibi gitmeyen bir hayat.
Kaybediş üstüne kaybedişler.
Sanki hayatın bize bir garezi vardır, diğer hayatlar yolundayken tüm sıkıntılar bizi buluyordur.
Bir filmde duymuştum: "Rutine dönüşen her şey sıkıcıdır aslında. Bu yüzden komşunun bahçesindeki çimen bize hep daha yeşil gelir, her zaman."
Sihirli bir kelime var ve her şeyin değerini o belirliyor: BEKLENTİ.
Yaşadığınız hayat beklentinizi karşılamıyor olabilir. Bunun için bakış açınızı değiştirecek olan, çaba gösterecek olan yine sizsiniz. İçinde sevgi olmadan sahip olunan bütün hayatlar yetersiz gelecektir emin olun. İnsanlar küçük şeylerle daha mutlu. Sevdiğin zaman o küçük şeyler büyük