Ali Ertan
@BenAliErtan
Fotograf makinam ve kitaplar bir de kedilerim @aliertanphotos
Şu anda okuduğu kitaplar
"Yaratılış gemisinin omurgasıdır aşk."Şiir
Yıllar evvel okuduğum ve çok sevdiğim Richard louv'un, Tübitak bilim serisinden çıkan
Doğadaki Son Çocuk adlı eserinde karşılaştığım şairin, tam da eserin ruhunu yansıtan şu dizeleri harikuladedir;
"Bir çocuk vardı, her gün evden çıkar,
Ve ilk gördüğü şey neyse ona dönüşürdü.
O şey onun parçası olurdu;
Gün boyunca ya da günün bir kısmında,
Ya da yıllarca ya da uzun yıl döngüleri boyunca.
Baharın ilk leylakları parçası oldu bu çocuğun,
Ve çimenler ve beyaz ve kırmızı sabah sefaları
Ve Beyaz ve kırmızı yonca,
Ve sinek kapan kuşunun şarkısı,
Ve üçüncü ayın kuzuları
Ve kısrağın tayı ve ineğin buzağısı..."
Doğanın, bir çocuğun özgün bakışındaki o mucizevi güzelliği ve coşkuyu görünür kılan ilhamını yaşatan, nefis bir çalışmaydı Doğadaki Son Çocuk.
Walt Whitman çocukluğunun arka seslerini yitirmemiş bir şair... Doğaya, hayvanlara ve insanlara merakını dizeleriyle gidermiş fakat bu şansı çocukluğu boyunca sürdürememiş. 11 yaşında ailesine destek olmak için çalışmaya başlamış,
Gözlemlerini ruhunun zenginliğiyle derinleştirmiş... Adeta gördüğü her şeye tahayyülünde yepyeni bir dünya kurmuş.
Çocukluğundan bu yana edebiyatla ilgiliymiş fakat sadece 5 yıl okula devam edebilmiş, girdiği matbaada çıraklık işiyse yaşamının dönüm noktası olmuş. Dizgiciliği öğrenip 19 yaşında kendi gazetesini çıkarmış, bastırıp dağıtmış :) bütün sayfaların tek yazarı kendisiymiş, neredeyse kendisiyle söyleşi yapacakmış :))
Şairin hayatı ile ilgili bilgileri her yerde okuyabileceğiniz için uzun anlatmak yerine, o ağır savaş yılları şiirlerinin kökeninde yatan nedene değinmek istiyorum.Erkek kardeşi iç savaş esnasında yaralanır, onu görmeye gittiğinde orada yardıma ihtiyacı olan pek çok asker olduğunu görünce, uzun yıllar onların
Doğadaki Son Çocuk adlı eserinde karşılaştığım şairin, tam da eserin ruhunu yansıtan şu dizeleri harikuladedir;
"Bir çocuk vardı, her gün evden çıkar,
Ve ilk gördüğü şey neyse ona dönüşürdü.
O şey onun parçası olurdu;
Gün boyunca ya da günün bir kısmında,
Ya da yıllarca ya da uzun yıl döngüleri boyunca.
Baharın ilk leylakları parçası oldu bu çocuğun,
Ve çimenler ve beyaz ve kırmızı sabah sefaları
Ve Beyaz ve kırmızı yonca,
Ve sinek kapan kuşunun şarkısı,
Ve üçüncü ayın kuzuları
Ve kısrağın tayı ve ineğin buzağısı..."
Doğanın, bir çocuğun özgün bakışındaki o mucizevi güzelliği ve coşkuyu görünür kılan ilhamını yaşatan, nefis bir çalışmaydı Doğadaki Son Çocuk.
Walt Whitman çocukluğunun arka seslerini yitirmemiş bir şair... Doğaya, hayvanlara ve insanlara merakını dizeleriyle gidermiş fakat bu şansı çocukluğu boyunca sürdürememiş. 11 yaşında ailesine destek olmak için çalışmaya başlamış,
Gözlemlerini ruhunun zenginliğiyle derinleştirmiş... Adeta gördüğü her şeye tahayyülünde yepyeni bir dünya kurmuş.
Çocukluğundan bu yana edebiyatla ilgiliymiş fakat sadece 5 yıl okula devam edebilmiş, girdiği matbaada çıraklık işiyse yaşamının dönüm noktası olmuş. Dizgiciliği öğrenip 19 yaşında kendi gazetesini çıkarmış, bastırıp dağıtmış :) bütün sayfaların tek yazarı kendisiymiş, neredeyse kendisiyle söyleşi yapacakmış :))
Şairin hayatı ile ilgili bilgileri her yerde okuyabileceğiniz için uzun anlatmak yerine, o ağır savaş yılları şiirlerinin kökeninde yatan nedene değinmek istiyorum.Erkek kardeşi iç savaş esnasında yaralanır, onu görmeye gittiğinde orada yardıma ihtiyacı olan pek çok asker olduğunu görünce, uzun yıllar onlarınAli Ertan
Nessi'nin hangi sarkisi ?.Yotube 'dan bu link kalkmış.. Teşekkürler