Abdullah
@Bendekisozler
» Tahterevallinin diğer ucuna oturarak, sayemde yükselen insanlara, canımın sıkıldığında kalkabileceğimi söyleyin.
225 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Şiirlerde verilmiş sözlerin de atılan adımların da ne anlama geldiğini çok iyi bilen, her şeyin farkında bir ses var. Ve bu farkındalık, sitem değil; kendi içinde son derece haklı, her şeyi olduğu gibi görmüş ve kabullenmiş bir insanın sakinliğiyle şiirlere dönüşmüş.
Reklam
Hikayeyi az çok bilirsiniz; herkesin ezik gördüğü, iş yerinde yüzüne bile bakmadığı Raif Efendi’nin aslında içinde nasıl bir dram taşıdığını anlatıyor. Gençken Berlin’de bir tabloda gördüğü kadına aşık oluyor, sonra o kadının (Maria Puder) peşinden gidiyor. Ama olay sadece bir aşk hikayesi değil. İki tane yapayalnız insanın, dünyanın o kalabalığından kaçıp birbirini bulması.
Beni en çok yıkan şey sonlara doğru oldu. Hayatta bazen bir şeyi çok istersin ama sırf korkaklıktan, yanlış anlaşılmalardan ya da o gurur yüzünden her şeyi mahvedersin ya, işte Raif bunu sonuna kadar yaşıyor. Bana kalırsa yalnız yaşayıp gitmek her zaman kafası en rahat olanı ama Raif'in halini görünce bence onun ne pahasına olursa olsun o aşkı sonuna kadar yaşaması lazımdı..
Bence olay tamamen şu; arada bir durup yavaşlamamız, hayatın koşturmacasından sıyrılıp elimizdekilerin değerini bilmemiz ve sadeliğin getirdiği o hafifliği hissedebilmemiz gerekiyor. Yani sonuçta hayat, bitmek bilmeyen bir yarıştan ziyade, Yuan Huan'ın kulübesindeki sakin ve kendi ritminde yaşandığında anlam kazanıyor. Yoksa başka türlüsü çekilmez.
Ruhunuz yorgunsa ve sizi anlayan, halden anlayan kitap. Odanda otururken, pencereden dışarı bakarken, yolda yürüdüğümüzde buluyoruz kendimizi. Sessiz bir kabullenişi aslında öğreniyoruz. "Bu da benim payıma düşen," diyebilmek de en büyük erdemliktir bence. Herkes ister her şeyin güzel gitmesini. Ama şunu diyebilmek önemlidir: Bitmesi gerekiyordu, bitti; konu ne olursa olsun. Bazı şeyler bittiğinde, yani durulduğumuz zaman; belki yük kalkmamış oluyor ama dinlenmiş oluyoruz.
Öyle mucize bekleyerek falan kitap okunmaz; zaten yaşadıklarınız referansken bir kitap size yardım edemez, sadece size ayna olur. Bence kitap bizi anlatıyor evet ama aslında mesele şu: İçimize sığmayan o duyguları sırf pozitif kalmaya çalışarak yaşadığımız için yoruluyoruz. İşte o yorgunlukla gelen aydınlanmayı anlatıyor bu kitap. Aslında o "pozitiflik" sandığımız şey öyle değilmiş ama insan yaşayınca anlıyor...
Reklam