Bengisu Karaca
@Bengisukaracaa
19 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Parlaması gereken kadınların söndürülmediği, hayallerini gerçekleştirebilecek özgürlüklere sahip olabilecekleri bir dünya diliyorum.
Kitap anlatım tarzı sebebiyle beni birkaç kere çok sıktı. Özellikle Kitty’nin anılarındaki yarım yarım paragraflar, paragrafları akışına göre sıraya dizme testi mi bu ya, diye sinirlendirdi. Ama sonra kitap bittiğinde hikaye yerine oturunca beni 12.sınıf YGS zamanına döndüren yarım paragrafları tolere ettim. Bu kadar karmaşaya gerek var mıydı? Bence kesinlikle yoktu. Çünkü hikaye tüm bu yazı diline rağmen çok etkileyici. Akışı çözümlemeye çalışmak beni hikayeden birkaç kez kopardı.
Reklam
Kitap organ bağışı için klonlanmış bireylerin var olduğu bir dünyada geçiyor. ancak asıl mesele klonlama teknolojisi değil, insanın ahlaki körlüğü ve bilinçli suskunluğudur. Ishiguro, okuru yüksek sesli bir distopyaya değil, fısıltılarla ilerleyen bir vicdan sorgulamasına davet ediyor.
Klonlar, zamanı geldiğinde organlarını bağışlamak ve bir süre sonra tükenmeleri için oluşturulmuşlardır. En çarpıcı olan ise bu düzenin toplum tarafından neredeyse hiç sorgulanmamasıdır. Klonlar, insanların gözünde gerçek birer birey değil; belirsiz, bulanık birer “karartı” gibidir. Varlıkları bilinir ama üzerlerinde düşünülmez. Çünkü düşünmek, sorumluluk getirir.
Birtakım gözlemciler klonların da ruhunun olduğunu düşünerek üstlerine düşen sorumluluğu yerine getirmek adına Hailsham’daki klonları yetiştirir. Onların ruhlarını özgürce ifade edebilecekleri sanat dallarına yönlendirirler ve bu eserlerden iyi olanlarını seçerek insanlara klonların da düşünen, hisseden, seven bireyler olduklarını göstermeyi amaçlar. Bir süreliğine de olsa bu çaba karşılık bulur. Toplum, klonların da bir iç dünyaya sahip olduğunu kabul eder. Ancak bu kabul son derece kırılgandır.
Çünkü gerçek hayatın acıları devreye girdiğinde; hastalıklar, ölüm korkusu, sevdiklerini kaybetme endişesi, insanlık kendi çıkarlarını ahlaki sorgulamaların önüne koyar. Klonlardan alınan organlar sayesinde kurtarılan hayatlar klonların ruhunu yeniden görünmez kılar. Böylece insan doğasının en tanıdık yönü, bencillik, yeniden galip gelir. Hailsham’ın kapatılması bu yenilginin sembolüdür.
Kitabı bir klon gözünden okumak da bu bencilliğin karşısında oldukça çaresiz hissettiriyor. Yaşamak istiyorum ama buna izin verilmiyor. Çünkü başkasının yaşaması için benim ölmem gerekiyor…
Bazı kurgular alkışlanır İki birbirinden bağımsız çiftin nasıl da güzel hikayelerini bağlamış. Alicia Berenson’u karşımda gördüğüm ilk andı, cümlesini okumadan öncesini öyle güzel aktardı ki o cümleyi okuyunca, ne alaka ya? Nerden çıktı şimdi bu? tepkisini veremezsiniz. Psikolojik gerilimi yerinde verip tüm karakterleri sorgulattı. Gabriel’i kim öldürdü sorusuna yer yer farklı cevaplar verdiğim, kimin öldürdüğünü görünce yine de şaşırdığım bir kitaptı. Ve Alicia’nın bu dünyada güvenebileceği iki insan tarafından iki kez öldürülmesi gerçekten yaralayıcıydı. Bir insanın bununla yaşaması, artık anlatacak hiçbir şeyinin olmayacağı anlamına gelir. En sevdikleri tarafından anlaşılmamış olan kişi artık kim tarafından anlaşılmayı bekleyebilir ki?
*Spoiler olabilecek bir içerik*
Amy kayıp olduktan sonra Nick’in sahneleri ve Amy’nin sahte günlük sahneleri oldukça sürükleyici ve merak uyandırıcıydı. Ama sonra neymiş Amy kendini yaralamış kan izini silmiş sonra hiç kayıt altına alınamayacak şekilde araba alıp saçını kesip boyattıktan sonra birkaç insan içinde yaşayacakmış sonra Desi’yi oyuna getirip onu öldürüp kendisini kaçırıp tecavüz etti süsü vererek geri dönecekmiş ve polis bu kadını aa süper ya Amy geri döndü diye mutluluklar dileyerek salacakmış. Oldu ya… Aynen Amy çok zeki. Iq ortalamasının 70 olduğu yerde evet Amy zeki. Kitabı okuduğum hatta hiç beğenmediğim halde okumaya zorladığım ve bitirdiğim için kendime çok sinirliyim.
Savaşın kazananı yoktur
Bir dönem ki; zulüm edilenler kaybediyor, zulüm edenler kaybediyor. Ama en çok da iyi insanlar kaybediyor.
Okumayı bilmeyen Liesel ilk kitabını çalıyor ve evlatlık verildiği bir ailede babası Hans ile birlikte bodrum katında okumayı öğreniyor. Bir evin bodrumu ne kadar yaşayabilirse o evin bodrumu da o kadar canlı. Liesel orada ilk kez okuyor, ilk kez saf sevgiyi tadıyor, kardanadam yapıyor, sır saklıyor, ilk kez kitap yazıyor ve defalarca orada uyuyakalıyor. Ve bu sayede o evin bodrumu Liesel’i bombalardan kurtarıyor üstelik her şeyini kaybetmişken. Ailesini, komsunu, arkadaşını ve aşkını…
Kitap hırsızı nazi zamanında Alman halkının yaşadığı kayıpları da çok güzel aktarıyor.
Reklam