İyileşmiş gibi görünürlerdi, hatta bir bakıma iyileşirlerdi de. Melankolik durumları hafiflerdi; bir kez daha yer, içer ve gülerlerdi. Ama bu iyileşme aslında ümitsizlikten kaçmanın yolunu artık bulduklarını gösterirdi: Ölüme kaçış.
Öncelikle kitabın olayları işleme tarzına biraz alışmak gerekiyor. Bölümler tıpkı bir film gibi farklı sahneleri bize sunuyor. Kitabın ilk 90 sayfasını 8 9 günde, kalan 420 sayfasını 4 günde bitirdim. Dan Brown kitabında çok fazla teknik bilgiye maruz bırakmış. Bu kadar teknik beni yordu. Hatta sanırım birkaç yerde sadece göz gezdirdim okumadım. Ama olayların gerçekliğinin içine sokabilmek için bu kadar teknik bilgiye yer verdiği aşikar. İnanılmaz heyecanlı bir olay örgüsü var. Nefes almadan okuduğum bölümler oldu. Son bölümlerde karaktere o kadar girmişim ki aynı şekilde büyük bir hayal kırıklığı yaşadım.