Ve hüzün kara bir bulut gibi çöküyor gözlerine.
Ötede güz çöküyor üstüne yaz mevsiminin.
Her mevsimin tükenişi intihar çağrıştırırken bende,
güz hep aynı iklim aynı yara yerimde.
Git, uzaklığa dolan yol gibi dol hasretime
Şimdi elini tutuşum bir anıdır / sen, güne dönersin.
Tren usul usul gelir, azar azar gidersin.
Ben de burada özlerim rengini yüzüne yazdığım bir çiçeği.
Onlarca, yüzlerce, binlerce bölünmüş kanıyorsun, topla kendini..