Berkay Kurukız
@BerKai_10
7 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Raskolnikovun suçu, kendini diğer insanlardan daha özel, daha "üstün", kimin ölüp kimin yaşayabileceğini karar veren kişi bir üst insan profilinde görmesidir. Cezası ise başından beri bildiği bir gerçeği kabullenmek zorunda kalmasıydı. Ceza her zaman kötü birşey değildir. Bu ceza onu dönüştürdü ve kendi kaderinin yolunda onu gitmesi gereken yola zorladı ve Raskolnikovda gitti. Bu cezanın acısı onu olması gereken kişiye dönüştürüyor
Raskolnikov oldukça zeki biri. Ama zeka + kibir + ahlaki kopuş insanı canavara dönüştürebilir. Ne kadar hızlı olursak olalım yönümüz yanlışsa sadece geriye gideriz.
Rasaklnikov başda yakalanmazsam sorun yok kafasıyla ilerliyor. Ancak asıl içindeki vicdan mahkemesi onu özgürleşmekten alıkoyuyor. Onu zincirliyor. İnsan sadece beyin değildir. Onun içinde vicdan ve duygularda vardır. Beynin bunu kabul etse dahi vicdanın sindiremeyebilir. İnsan kendi ruhunda kaçabilir mi ?
Şimdi kitapla çok da alakası olmayan ama bir nevi bağdaştırabileceğimiz konuya değinmek istiyorum. "Üst insan" meselesi. Bence her insan bir napolyon bir sezar bir leonardo vinci olabilecek potansiyel taşıyor. Her insanın toplumun diğer birçok kısmından onu ayrıştırıcak ve çok yetenekli olduğu bir alan vardır. Mesele, o alanı bulup o alanda bir dünya starı olabilmek. Raskolnikov kendini dev aynasıda bir napolyon değilde edebiyat alanında bir shekespare olarak vizyon edinebilseysi o alanda kendini bir dünya starına dönüştürbilirdi. O ise başından beridir özel yaratıldığına ve üst sınıfdan bir insan olduğuna inandı ve bunu kendine kanıtlayabilmek için bir cinayet işledi. Ama zaten buna karar verdiğinde, cinayeti işlemeye giderken, cinayeti işlerken de biliyorduki böyle bir potansiyel kendisinde yoktu. Cinayet sonrası ahlaki ve vicdani çözümlemede zaten onun bunu
Reklam
Sorunlu ve sevgisiz bir ailede büyüyen bir çocuğun erken yaşta büyümek, erken yaşta olgunlaşmak zorunda bırakılmasını anlatan bir roman. Beni bu romanın en etkileyen kısmı, Portuga'nın kendisine ilk başta kötülük yaptığında çocuğun ona öldürecek kadar nefret edebilmesi ve ona merhamet gösterdiğinde onun ölümünde kendisini de öldürmeyi isteyecek kadar sevebilmesi. Bu, çocukların duygusal eşiğin ne kadar yüksek olduğunu gösterir. Çocuklarda sevebilme ve nefret edebilme potansiyelin yani duygusal eşiğinin çok yüksek olması. Çocukları merhamet ve sevgiden yoksun bırakmamalıyız. Bir Portuga da biz olalım
Öncelikle kitabı beğendim. Her ne kadar katılmadığım kısımlarıda olsa reddedemeyeceğimiz ve duyduğumuzda bizi acıtacak gerçeklerle dolu. Özellikle Tarım ve Sanayi devriminin sapiensin evriminde benzer rolleri oynadığını ve arka planında birçok tahmin edilemezlik yattığını farkettim. Hayat vizyonundaki pergeli oturtan her insanın okuması kanaatindeyim. Aksi halde okuru yanlış yönlendirebilir.
