Oğuz'u bulmak için metrodan dışarıya çıktığımda,azıcık ışıkla yolumu buldum ve dönüp raylara baktım.Bu sefer kusan Ümmü Gülsüm'dü.Zaten aramızda en çok kusan kendisi olmuştu be âdeta ıkınarak küsüyordu.Ağrıyan başımı ovuşturarak kalabalığın arasında Oğuz'a baktım ve onun karnını tutarak kıvrandığını gördüm.Endişe kalbimi ele geçiriyordu.Ne oluyordu?Yanına nasıl gittiğimi bilemedim ama bir an sonra dizlerimin üstünde,onun yanındaydım "Oğuz?"
"Beste..."
Herkes kendi derdine derman aradığı için kimse bizimle ilgilenmiyordu.Elimi onun terli alnına yasladım ve korkuyla sordum. "Neyin var senin? Ölecek misin?"
Bir an gülümser gibi oldu"Seni burada yalnız bırakacağımı da nereden çıkardın?"
Sayfa 78 - Epsilon Yayınları