Berfu öge
@Berfu55
Şu anda okuduğu kitap
Yasada da belirtildiği gibi, suçun çekim gücüne kapılan, ardından da işi biz nöbetçileri devretmek zorunda kalan insanlardır.
Reklam
Şöyle bir çocukluğuma dönüp baktım da oyun oynadığımız bahçenin içinde hayal ettim kendimi. Geceleri çimlere uzanır yıldızlara bakardık. Birde çok büyük bir buluş yapmışız gibi çay bardağına su doldurup aya bakardık. Sanki ay ellerimizin arasındaymış gibi olurdu. Muhakkak uzay gemileri de vardı. Ve kimse bizi o çimlere uzanmamaya ikna edemezdi. Annelerimiz bile. Şimdiyse bir adım atmaya korkar olmuşuz. Elalem ne der diye. Ah bu çocukluk, sınırsız hayal gücümüz. Ufak şeyleri gözümüzde dağ yapıp onlarla mutlu olmamız. Ah bu çocukluk, gözü karalık... Okurken çocukluğuma döndüm ve çocukken özümde olan cesaret, azim, hırs, bastırılmamış göz yaşları, bastırılmamış duygular. Sahi nerdeler!
Düşman görülmedikçe en küçük şey bile korku verir onlara, ama ilk mermi kulaklarının dibinden geçsin hele, birden yüreklenir, ölüme koştuklarını bile unuturlar.
Çürük tahta perdelerle, göklere yükselen apartmanlarla sınırlanmış küçücük bir toprak parçası, o çocuklar için sonsuzluk ve özgürlük demektir.
Reklam