Pınar
@Bergriz
biraz öğrenen ve belki öğretmen
Gurur, Ön yargı ve AşkEdebiyat
Puan vermedi·424 syf.··
Beğendi
·2025 11. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 02 Ağustos 2025 16:39
Çoğumuzun belki de filminden bildiği meşhur Aşk ve Gurur…
3 ana duygu üzerinden ilerleyen bir kitap: gurur, ön yargı ve tabii ki aşk. Peki hangisi daha ağır basar sizce? İşte bu soruya Jane Austen kitabını yazarak cevap veriyor. Hepimizin de bildiği meşhur aşk romanlarından biri olan bu eseri yazıyor. Bunu yaparken de sadece bu duyguları değil; dönemin yaşam tarzı, insan ilişkileri, örf ve adetleri gibi noktalara dair izler bulmak da oldukça mümkün.
Kitabın edebi dilini çok beğendiğimi söyleyebilirim. Belki kişi kadrosunu (özellikle mr. ve mrs.‘li karakterler havada uçuşurken:) ) takip etmek zor olsa da ben ara vermeden okuduğum için bu konuda hiç zorlanmadım. Çünkü bence kişilerin diyalogları, olayların akışı oldukça süreğen ve başarılıydı.
Eser Mr. ve Mrs. Bennet ailesi üzerinden anlatılıyor. Ana kahraman da bu ailenin 2. kızı Elizabeth(Lizzy) zaten. Bennet’ler 7 kişilik bir aile. Baba Mr. Bennet sakin, hazırcevap, biraz da bencil, alaycı bir mizaha sahip, okumayı seven bir adamdır. Eşi Mrs. Bennet ise görgüsüz, cahil, tek derdi kızlarını evlendirmek olan bir annedir. Kitapta da onun için “anlayışı kıt, eğitimi düşük, tepkileri kestirilemez bir kadın” tabirleri kullanılır. Bu ailenin 5 kızından en büyükleri Jane’dir. Ailenin en güzel kızı olan Jane iyimser, iyi niyetli, uysal ve sakin bir yaratılıştadır. 2. kardeş ise baş karakter Elizabeht (Lizzy)’dir, ona daha sonra değineceğim. Diğer kardeşler ise Lydia, Kitty ve Mary’dir. Kitapta Kitty ve Mary hakkında pek olay yokken Lydia, iki büyük ablasından daha farklı bir karaktere sahiptir. Ailesinin başına iş açmasıyla ayrıca yer alır kitapta. Koca meraklısı oluşu da bu durumun temel sebebidir. Ayrıca kitap okumayı çok seven Mary’e de değinmeden geçmek istemiyorum :)
Elizabeth (Lizzy)’e gelecek olursak yazar onu oldukça
“hiç var olmamışım gibi…”Edebiyat
Puan vermedi·325 syf.··
Beğendi
·2024 37. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 30 Ağustos 2024 21:14
“hiç var olmamışım gibi…”
Charlie’nin beni üzen cümlelerinden biriydi. Bir başka cümlesi de:
“Eğer geçmişe geri dönmek mümkün olsaydı, anneme beni ne kadar incittiğini anlatabilirdim.”
Charlie farklı bir adam, düşük IQ’ya sahip bir adam. Fakat annesi başta olmak üzeri ailesinin ve çevresinin onda bıraktığı derin yaraları gördükçe onu anlamamak, ona üzülmemek işten değil. Charlie üzerinden onun gibi insanların yaşadıklarını aile ve çevre ekseninde çok güzel işliyor kitap. Özellikle eleştiri ve empati kitap boyunca kendisini hissettiren iki temel unsur.
Kitap geriye kırılmalarla Charlie’nin çocukluk anılarına değiniyor zaman zaman. Bu anılarla Charlie’nin ailesi ve çevresiyle yaşadıkları anlatılıyor. Tüm kitap boyunca özellikle ailenin bu durumda olan çocuklarına tutumunun ne kadar önemli olduğunu da göz önüne seriyor. Çünkü toplumun, tahmin edilebilir, örseleyen tavrının karşısında ailenin ne tür bir tavır takınacağı pek tabii çok mühim. Charlie’nin ailesinin tutumu da ne yazık ki Charlie’nin ruhunda derin yaralar bırakmış. Charlie 30 yaşında ve sadece akıllı bir adam olmak istiyor gibi görünse de aslında en çok istediği şey annesi ve ailesinin onu bir umut sevmesi, onunla övünmesi…
Normal bir IQ’ya sahip olan kız kardeşiyle kendisinden bahsederken “kız kardeşini evlerinde açılmış bir çiçek, kendisini ise yabani bir ot” olarak anlatıyor. Tabii ki bunu hissetmesinde temel sebep de tahmin edersiniz ki ailesi.
Zeka düzeyi olarak Charlie’ye yakın bir fare olan Algernon üzerinden yapılan deneyler Charlie üzerinde de yapılıyor. Kitabın konusu geniş ölçüde bu diyebiliriz. Bu da bende merak uyandırdı. Charlie’nin yaşayacakları, akıbetinin ne olacağı gibi durumlar beni kitaba çeken şeyler oldu.
Sonuç olarak Charlie’ye yer yer çok üzüldüğüm anlar oldu. Charlie gibi çocuklara
Ezilmiş Bir Gül Hüznü ve ŞiirEdebiyat
Kendisi yaşayan en büyük lirik şairlerimizden biri bence. Sanatını çok sevmekle beraber özellikle basit ve derin kelimelerin ahengiyle oluşturulmuş dizelerinde uzun uzun duvara bakmaklar hissi yaratır bende. Can teline dokunan o cümleleri, insanı, var oluşun derin kuyularında seyre çıkartır. Keşfi kısa olmayan bu seyirlerden her dönüşünüzde kendinize ait yaralar görürsünüz. Bazen bazı şairlerin şiirlerinde şöyle bir kalırsınız; nefesiniz yavaşlamaya, ciğeriniz yanmaya, olanı ve olmayanı sorgulamaya başlarsınız ya işte tam o türden şiirlerdir onun şiirleri.
Acıyı, aşkı, güzelliği, barışı, yalnızlığı ve daha pek çok konuyu ele aldığı şiirlerinde yalın ve derinlikli bir üslup kullanır. İnsana dair olan hüznü, acıyı, sevinci, özlemi barındıran şiirlerini okurken kendinizi bulmanız epey mümkündür. Seni, beni, bizi anlatır. Bunu da çok sade ve duru bir şekilde yapar.
Kitabın ilk şiiri "Ömrümü Böyle Uzatıyorum" şiiridir.
"Kimseleri kıskanmıyorum artık
kimselere gücenmiyorum
Gerilerde kaldı, çok gerilerde
Hayatın yüreğime verdiği acı..." der ve ekler:
"Yeni bir gülümseme edindim yüzüme"
Ömrünü böyle uzattığını söyler şair. Hayatın ve insanların merhametsiz yüzüyle karşılaşmış olsa gerek ki bu acı onda, kendini, bir gülümsemeyle tekrar inşa etmesini sağlamıştır. Öyle ya, insan değişmeye mecbur kalır bazen. Hayata baktığı pencereyi bu dizelerle anlatırken bu hayat görüşünü, birkaç sayfa sonraki şiiri "Ağaran Bir Suyum"da şu can alıcı dizelerle dile getirir:
"Eskiden her konuda konuşurdum istekle
Bir geniş gülümsemeyle dinliyorum şimdi"
Bu biraz büyümektir, biraz da vazgeçiş...
Aşktan, ölümden ve ayrılıktan çokça bahseder. Belki de en güzel işlediği temalardır bunlar. "Ayrılık herkesin kapısını çalar bir gün" diyerek o kaçınılmaz gerçeği çarpar suratımıza.