Dunyaya yeniden geldigimde koynunda yuzlerce agaci saklayan bir dag olmak isterdim. Kimse benden bir sey beklemezdi belki boyle. Omuzlarim hafiflerdi. Kanat cirparken bulurdum kendimi. Kanatlarim kollarim kadar yorgun olmazdi dunyayi itmekten.
Evimizde her sey bozuktu. Kapilarin kollari, elektrik dugmeleri, mutfak dolaplarinin kapaklari, musluklar hatta zil bile. Zili calmayan bir evde yasadik uzun bir sure. Kendini onaramayan insanlar, cevresindeki hicbir seyi iyilestiremiyor.