Bir kahve yapayım diyorum
İki fincan koyuyorum, süt hazırlıyorum sana
Sessizlikten mi nedir
Bütün bunları yüksek sesle söylüyorum.
İnsan başka nasıl katlanır ölüme, bilmiyorum.
Ben sana hep üşüyordum,
Çünkü kıştım.
Nakıştım, bakıştım.
İnkar etmiyorum da bunu,
Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
Ve lütfen inkar etme
Sana en çok ben yakıştım...
Dunyaya yeniden geldigimde koynunda yuzlerce agaci saklayan bir dag olmak isterdim. Kimse benden bir sey beklemezdi belki boyle. Omuzlarim hafiflerdi. Kanat cirparken bulurdum kendimi. Kanatlarim kollarim kadar yorgun olmazdi dunyayi itmekten.