Bitti diye düşündü ihtiyar, mısır sapı çoktan ölmüş...
Sayfa 70
Reklam
İhtiyar bu hüzünlü sele ayağının altından çıkan toprak rengindeki yalnızlığının sesini dinlerken kalbindeki boşluğun bu kurak dünyadan çok daha uçsuz bucaksız olduğunu hisseti.
Sayfa 53
... İnsanlardan korkuyorlardı artık, korktukları şey gökyüzü, güneş ve kavuran kuraklıktı şimdi.
Sayfa 48
Göğü açlıktan öldürebilirsin, yeri açlıktan öldürebilirsin ama beni, bu yaşlı adamı, açlıktan öldüremezsin, dedi ihtiyar.
Sayfa 31
Ölmek bilmedi
İhtiyar, köpeğin başını okşayıp parmaklarıyla tüylerini taradı. Tüylerini tararken, köpeğin kuyuyu andıran göz yuvalarından iki damla parlak mi parlak gözyaşının aktığını gördü. Köpeğin göz yaşlarını eliyle silip, bu kahrolası güneşte ölmek bilmedi bir türlü, dedi, seni kara vicdanlı, köpeğin gözlerini yakarak kör ettin.
Sayfa 17
Reklam