Berk Şimşek
@Berksimsek
Şu anda okuduğu kitap
Ne kadar yalnızsan o kadar uzağa gidersin. Ne kadar terk edersen o kadar ölürsün.
Asansöre bindim. Üstünde "STOP" yazan düğmeye basmak istedim. Hem de çok. Beni ne tuttu, bilmiyorum. Yapmadım. Sanki o düğmeye basınca bütün dünya ve hayat duracakmış gibi geldi. Her şey donacakmış gibi! Biraz düşünmek ve dinlenmek için iyi bir mola olurdu. Her şeyi düşünebileceğim ama o sırada hiçbir şeyin değişmeyeceği, zamandan çalınan bir zaman. Ama basmadı düğmeye. İstemedim hayal ettiklerimin gerçek olmadığını görmeyi. Hiçbir şeyin, birkaç dakikalığına da olsa sözümü dinleyip olduğu yerde kalmayacağını görmek istemedim..
Düşünecek bir şey kalmadı geriye. Artık rüyalar var. Kendiliğinden gelen düşler. Uyku var. Bütün yorulmuş olanlar ve yapacak bir şeyleri olmayanlar için. Bütün bitmişler için. Uykularında yeniden doğanlar için. Herkes için var. Herkese yetecek kadar...
Yaşayarak intihar etmeyi seçenlere yardım edilmez...
Ama dediğim gibi, en büyük hatam insanlardan cümlerimi bitirmelerini beklemekti. Hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Kadınlardan bunu bekledim. Birisi gelip,"Evet, ben seni taniyorum" desin diye bekledim.
Ve o kadina âşık olacaktım. Sırf bu sihirli gün için bir sürü diyalog hazırlamıştim kafamda. Ama sonra anladım ki böylesine insanlar yoktu. Olsalar bile kitap okumuyorlardı...