Berna Engin

Berna Engin
@BernLavi
Kavaklarla vedalaşırken birkaç damla gözyaşı döktüm: Yaşanıyordum, duygusallaşıyordum.
Sayfa 27
Reklam
Hepimiz onu arıyoruz. "Hepimiz O'nu bekliyoruz." Avuç içlerimizde mor halkalar bırakan pazar fileleri gibi taşıyoruz hayatı ve filenin yırtıklarından düşenleri ardımız sıra bırakıp, neydi o, kaçırdığım hayat parçacığı nerede, diye bakınıp duruyoruz nafile yere. Yeşil tükenmez kalemi tutkuyla seven, gözlerini kısışını sevdiğimiz insanlar biriktiriyoruz hayatımızda, sonra onların, bir "ne bileyim" e dönüşmesini seyrediyoruz. Sonra bırakıp Rüya'mızı çocukluğumuzun çıfıt çarşılarında, bal gibi de devam ediyoruz yaşamaya.
Hep birlikte inanacakları bir hikaye kalmayınca, hepsi tek tek kendi hikâyesine inanmaya başlayacak, herkesin kendi hikâyesi olacak, herkes kendi hikâyesini anlatmak isteyecek. Kalabalık șehirlerin kirli sokaklarında, bir türlū çeki düzen verilemeyen çamurlu meydanlarında, milyonlarca sefil, başkalarının çevresinde bir mutsuzluk halesi taşır gibi taşıdıkları hikayeleriyle uyur gezerler gibi hüzünle gezinecekler.
Sayfa 145·Kitabı okuyor
Kelimeler fırçalardan daha sert, üstelik kurumayı reddeden boyalar kadar kolayca ayrılamıyorlar birbirlerinden.
Çok fazla bir șeyler beklenmeyen, ama hiçbir zaman da küsülmeyen, anlamı ve anlamsızlığı sınırlı, insanı alçakgönüllülüğe çağıran yerli yerinde bir dünya.
Sayfa 102·Kitabı okuyor
İnsan ve Hayat
Reklam