Kalbim, kendi yetiştirdiği ürünler ile sofrasını donatan bir köylününki kadar şen.
Sadece karnını doyurmayan, aynı zamanda ürünlerini yetiştirdiği mutlu günleri ve güneşli sabahlar ile onları suladığı sakin akşamları, onların günbegün büyümesini izlerken aldığı zevki de hatırlayan bir köylününki kadar.
İnsanoğlu çok monoton. Çoğu, zamanın neredeyse tamamını geçimleri için çalışarak geçirir. Ve ellerine kalan kısıtlı özgür zamanda da çok sıkıldıkları için bundan nasıl kurtulacaklarını yolunu arar dururlar.
Eğer köhnemiş insanoğlu -neden böyle olduklarını bir tek Tanrı bilir- ısrarla geçmiş acılarını hatırlamayacak olsa ve o anki sükunete kendini bıraksa o zaman daha az acı çekerdi.