Berra
@Berracykt
82 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Kronik vicdan azabı, tüm ahlâkçıların hemfikir olduğu gibi,hiç de istenmeyen bir duygudur. Eğer kötü bir davranışta bulunduysanız, pişmanlık duyun, elinizden geldiği kadar durumu düzeltin ve bir dahaki sefere daha iyi davranmaya bakın. Ne sebeple olursa olsun hatanızın üzerinde kara kara düşünmeyin. Temizlenmenin yolu çamurda yuvarlanmak değildir.
Reklam
Alevler İçinde Benim de Ruhum Yandı
Mumlar Sonuna Kadar Yanar
“ Ensiz günlüğü yavaş bir hareketle kor ateşin içine atıyor. Ateş siyah siyah yanmaya başlıyor, kurbanını alıyor, günlüğün malzemesini yavaş yavaş ve tüterek içine çekiyor, küllerde küçük alevler parlıyor. Ateşin adeta bu beklenmedik ganimetete sevinmiş gibi alevlenmesini, canlanmasını tarazlanmaya ve titreşmeye başlamasını hiç kımıldamadan izliyorlar; alevler yükseliyor, mührün mumu eridi bile, sarı kadife acı bir dumanla yanıyor, fildişi rengi sayfalar görünmez bir el tarafından çevriliyor, birden alevlerin arasında Krisztina’nın el yazısı beliriyor, toprak olmuş bir elin vaktiyle kağıda döktü sivri harfler; şimdi O harfler, o kağıt, o günlük de bir zamanlar bunları yazan el gibi kül oluyor. Sadece kor ateşin ortasında siyah küller kalıyor; hareli kumaştan yapılmış yas bandı gibi ipeksi.” …
Şu satırları okurken o kadar sinir oldum ki defterin içinde gerçekler yazıyordu, evet biliyorum okurken de farkındayım aslında tüm soruların cevabı, general sorularının cevabının hepsini yanıtladı aslında… Ama insan yine de o günlüğün içinde ne olduğunu öylesine merak ediyor ki…1000k
Mumlar Sonuna Kadar Yanar
“ Ensiz günlüğü yavaş bir hareketle kor ateşin içine atıyor. Ateş siyah siyah yanmaya başlıyor, kurbanını alıyor, günlüğün malzemesini yavaş yavaş ve tüterek içine çekiyor, küllerde küçük alevler parlıyor. Ateşin adeta bu beklenmedik ganimetete sevinmiş gibi alevlenmesini, canlanmasını tarazlanmaya ve titreşmeye başlamasını hiç kımıldamadan izliyorlar; alevler yükseliyor, mührün mumu eridi bile, sarı kadife acı bir dumanla yanıyor, fildişi rengi sayfalar görünmez bir el tarafından çevriliyor, birden alevlerin arasında Krisztina’nın el yazısı beliriyor, toprak olmuş bir elin vaktiyle kağıda döktü sivri harfler; şimdi O harfler, o kağıt, o günlük de bir zamanlar bunları yazan el gibi kül oluyor. Sadece kor ateşin ortasında siyah küller kalıyor; hareli kumaştan yapılmış yas bandı gibi ipeksi.” …
Şu satırları okurken o kadar sinir oldum ki defterin içinde gerçekler yazıyordu, evet biliyorum okurken de farkındayım aslında tüm soruların cevabı, general sorularının cevabının hepsini yanıtladı aslında… Ama insan yine de o günlüğün içinde ne olduğunu öylesine merak ediyor ki…
Sence de hayatın anlamı, sadece günün birinde kalplerimizi, ruhlarımızı ve bedenlerimizi gezip sonra da ebediyen yanan bir tutku da olabilir mi?
Ardında ne yaşanırsa yaşansın?
Ve bunu yaşadıysak belki yine de boşuna yaşamamış olabilir miyiz?
Tutku bu kadar derin, bu kadar zalim, bu kadar muhteşem, bu kadar gayriinsani mi?
Ve acaba bir kişiye değilde sadece arzunun kendisine mi yönelik?
Sözleri hayatlarının gerçekliği ile tamamen örtüşen çok az insan vardır, bu belki de hayatta en nadir rastlanan şey. O zamanlar henüz bunu bilmiyordum.