Bütün hayatı kapsamak ve buna rağmen her türlü hayatın dışında olmak — bu muydu ölümün sesi, bu muydu gerçekten? 
Sayfa 233 - Ateş - Çöküş
Reklam
Oysa ben,Euander, Carmentis adlı Nympha’nın oğlu,
En son giden peşlerinden, zavallı bir sürgündüm sadece,
Ta ki kaderin gücü tekrar lehime dönene ve beni sürükleyene kadar.
En uzak sahillerden buraya önüne geçilmez bir güçle.
Sayfa 230 - Ateş - Çöküş; İlk Roma kalecisinin kurucusu Prens Eunder’in sözleri.
Alp dağlarıyla süslenmiş olarak uzanırken ve ağır tempolu sonbahar yağmuru akşamın karanlığına inerken, gölgelerin sardığı odadaki masanın üstünde parıldayan, aynı mum değil miydi?
Sayfa 226 - Ateş - Çöküş
Sen artık asla yalnız kalamazsın, asla ve hiçbir zaman, çünkü senden yankılanan, senden daha büyüktü, senin yalnızlığından daha büyüktü.
Sayfa 215 - Ateş - Çöküş; Vergilius’un ona seslenen benliği
“ Ben artık ben olmak istemiyorum; kalbimin en derindeki gölgesizliğinde ve en derin yalnızlığında kaybolmak istiyorum, şiirim oraya kadar bana rehberlik etmeli. “
Sayfa 215 - Ateş - Çöküş; Vergilius’un ona seslenen benliği
Reklam