çünkü insan, sadece yanılgılarında,
sadece kaçması imkansız yanılgılarıyla dönüşebilir
ne ise, ona, hep arayan insana; çünkü insan,
bilmek ihtiyacındadır her şeyin boşunalığını, 
Sayfa 126 - Ateş - Çöküş
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
‘tutsak edilmişliğin kötülüğü’
Hayır, kötülük kalmıştı ve şimdi Vergilius onu algılıyordu, algılamaya yargılıydı: Bu, insan ruhunun tutsak edilmişliğinin kötülüğüydü ve ruh için her özgürleşme hep yeni bir tutsak ediliş anlamına geliyordu.
Sayfa 110 - Ateş - Çöküş
Aşağı insene, ey yüce kral, aşağı insene!
(…) kırbacı tam güverteye ayak bastığı anda yiyen, küçük ve kara tenli bir Suriyeli, hiçbir şey olmamış gibi, sırtındaki kırbaç izlerini umursamaksızın, boynundaki demir halka köprücükkemiklerine olabildiğince az zedelesin diye halkanın altına tıkmış olduğu paçavraları düzeltti; sonra sırıtarak, ama yalnızca sırıtarak, eller üstünde havaya kaldırılmış olan tahtırevanına baktı: “Aşağı insene, ey yüce kral, aşağı insene! O zaman bizim gibilerin çektiklerinin de tadına bakabilirsin! “
Sayfa 44 - Su-Varış; Vergillus hastalıktan bitkin düştüğü tahtırevanında taşınırken, kırbaçlanan bir kölenin ona sarfettiği sözler.
“körlük de kötülüğün bir parçası.”
Vergilius, kitlenin kötülüğüne daha önce hiç böylesine doğrudan tanık olmamıştı; şimdiyse o kötülüğü görmek, duymak, kendi varlığının köklerinin son uzantılarına kadar yaşamak zorundaydı; çünkü körlük de kötülüğün bir parçasıydı.
Sayfa 40 - Su-Varış
Asla bulunamayacak olan.
Aradığımız yitip gitmiştir ve onu aramamamız gerekir çünkü o, bulunmazlığı içerisinde bizimle yalnızca alay eder. 
Sayfa 80 - Su-Varış