insanların ayıp dediği, saygın gördüğü her şeyi görmezden getirdim, şayet ağzından bir sözcük olsa çıksa, bana doğru bir adım atsa, beni anlamayı denese, o an ona tüm kalbimi verirdim.
Korktum... öyle çok korktum, öyle elin ayağım tutuldu, öyle başıma yıldırım düşmüş gibi oldum ki tüm bilincimi yitirdim... Kendimi savunmak, kurtulmak istiyordum... ama iradem felç olmuştu sanki...