Beste
@Besteden
1 Aralık
34 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hiç Yaşayamadıklarımıza..1000Kitap
Günaydın sevgilim…
Sana bahsetmediğim çok şey var, biliyorum pek vaktimiz olmadı; zamansız terk edişin olmasaydı neler anlatırdım sana… Mesela çocukluğumdan bahsetmek isterdim. İçimde hala koşup duran o küçük kızdan, en çok da sevilme(me)yi nasıl öğrendiğimden…
Gençliğimden söz ederdim sonra; kırgınlıklarımdan, inatla tutunduğum hayallerden. Belki gülerdik bazılarına, belki de sessizce birbirimizin gözlerine bakardık, anlatmadan anlaşılan o yerde…
Ve şimdi… Şimdiki benden bahsetmek isterdim sana. Güçlü sandığın ama aslında geceleri sessizce dağılan benden. Her şeye rağmen dimdik duran ama bir “gel” kelimesine yenilecek kadar yumuşak kalan kalbimden…
Sahi… Hiç mi sevmedin beni?
Hiç mi merak etmedin beni?
Ben bu kadar severken, bu kadar arzularken seni…
Bir insan nasıl olur da bir başkasının içinde bu kadar yer kaplayıp, sonra hiçbir iz bırakmadan çekip gider?
Ben hâlâ seni anlatacak cümleler biriktirirken, sen beni unutacak kadar uzaklara nasıl gidebildin?
Biliyor musun… En çok da yarım kalmışlığımıza üzülüyorum. Söylenmemiş sözler, yaşanmamış anlar, tutulmamış eller, sevişmediğimiz günler… Hepsi içimde bir yerlerde, seninle tamamlanmayı bekliyor hâlâ.
Belki bir gün…
Hiç beklemediğimiz bir anda, hiç konuşmadığımız bir yerde karşılaşırız.
Ve ben, içimde biriktirdiğim her şeyi bir bakışta anlatırım sana.
Sen anlar mısın bilmiyorum…
Ama ben yine de, seni sevmiş olmanın sessiz gururuyla bakarım gözlerine.
Beste'den.
Bu Sabah Günaydın Benden1000Kitap
Günaydın…
Dumanı üstünde fokurdayan demlik,
sabahın sert fısıltısında cıvıldayan kuşlar
ve arka fonda Sezen Aksu…
Perde aralığından süzülen ışık,
henüz uyanmaya cesaret edememiş bir şehrin üzerine düşüyor.
Zaman ağır, kahve kokusu kadar yoğun,
ve her şey biraz eksik, biraz da fazla gibi.
Bir yudum alıyorum sabahın içinden,
sanki geceden kalan kırgınlıklar hâlâ dudaklarımda.
Ama yine de umut,
ince bir melodi gibi dolanıyor odanın içinde.
Belki bugün
her şeyin başladığı gün olur,
belki sadece geçip gidenlerden biri…
Ama bu an,
bu sade ve sessiz başlangıç,
kalbime “yaşıyorsun” diyen en güzel hatırlatma.
Beste'den.
Biri, "Gülümsemeyi unuttum," dese, ona âşık olacağım. Biri, bir sokak köpeğinin başını sevse; "Beni de sever misin?" diyeceğim, gözlerimi kaçırmadan. Biri, "Ben buradayım," dese, "Ben neredeyim, beni bulduğun yerde bırakır mısın?" diyeceğim,yüzümü avuçlarına bırakmadan.Biri, "Yalnız değilsin." dese, "Çok yalnızız," diyeceğim gülümseyerek. "Hayat yalnızlıktır," diyeceğim sonra. "Hayat değil, insan insanı yalnızlaştırır.
Saçlarımız Azizim...Şiir
Ne güzel şey bir kadının saçlarının okşanması…
Nasıl içten bir sevgi bu, nasıl derin bir şefkat… Sanki kelimelere ihtiyaç duymadan anlatılan bir hikaye gibi. Parmak uçlarında saklı bir huzur, kalbe yavaşça dokunan bir güven duygusu… O an dünya biraz daha sessizleşir, biraz daha yumuşar.
Bir kadının saçlarına dokunmak aslında onun ruhuna dokunmaktır. Acele etmeden, kırmadan, incitmeden… Sanki narin bir çiçeği sever gibi. Her telinde bir hatıra, her dokunuşta bir teslimiyet gizlidir. Ve o an, kadın sadece sevilmez; anlaşılır, görülür, hissedilir.
Çünkü bazen en derin sevgi, en sade hareketlerde saklıdır. Ne büyük sözlere ihtiyaç vardır ne de gösterişli anlara… Bir elin şefkatle saçlara değmesi yeter. “Buradayım” demenin en sessiz, en gerçek halidir bu.
O dokunuşta güven vardır. “Yalnız değilsin” diyen bir sıcaklık… İçini sarıp sarmalayan, kırık yerlerini incitmeden iyileştiren bir his. Kadın o an güçlü olmayı bırakabilir, maskelerini indirebilir. Çünkü bilir ki o ellerde yargı yoktur, sadece sevgi vardır.
Ve belki de bu yüzden, bir kadının saçlarının okşanması bu kadar özeldir. Çünkü o dokunuş, sadece bir temas değildir… Bir kalbin diğerine usulca “seni önemsiyorum” demesidir.
Beste'den..