Kitabın son sayfasını okuduğumda birkaç damla yaş aktı gözümden. Sanırım çiçeklendim gerçekten de.
Çiçeklenen bir kadının hikâyesini okumak iyi geldi bana. Türkan'ın hayatına, düşüncelerine ve değişimine tanıklık etmek sanırım bana iyi geldi. Kitap boyunca "çiçeklenmek" kelimesi benim için iyileşmeyi, değişmeyi ve yeniden hayata karışmayı ifade etti.
Melisa Kesmez'in dili oldukça sade. Buna rağmen duyguları okura geçirmek konusunda başarılı olduğunu düşünüyorum. Bazı cümlelerde kendimden parçalar buldum, bazı yerlerde ise Türkan için sevindim. Son sayfalarda gözlerimin dolmasının sebebi de buydu sanırım. Canım Türkan'ın güzel bir hayata merhaba dediğini okumak beni düşündüğümden daha fazla etkiledi.
Çiçeklenmeler'i bitirdiğimde içimde tatlı bir hüzün ve umut kaldı. Türkan çiçeklenirken ben de onunla birlikte biraz çiçeklendim sanki.
Yoruldum ben gayri, apansız bitti koşum
İçimde umutlardan, sevinçlerden eser yok
Işıklarım karardı, bitti bütün şarkılarım
Bahçemde o çiçekler, o kokular, o renkler yok