Zeynep
@Betizepy
5 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Kimse bizim çektiğimiz acıları gerçekten bilmiyor. Kimbilir büyüdüğümüzde, şimdiki acılarımızı ve üzüntülerimizi saçma bir şeymiş gibi hatırlayacağız belki. Ama yetişkin olana kadarki bu uzun ve can sıkıcı dönemi nasıl yaşamam gerekiyor?
Sayfa 50
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Biz gitmemiz gereken en iyi yeri, gitmek istiyorum diye düşündüğümüz güzel yeri, kendimizi geliştireceğimiz yeri de az çok biliyoruz.....
.... Ama bir kızın tüm bunları yaşamında gerçekleştirebilmesi için ne kadar çaba harcaması gerekir acaba? Babamızın, annemizin, ablamızın ve abimizin de fikirleri var. ( Eski kafalılar diye yaftalayabilirim onları ama hayatta bizden tecrübelileri, yaşlıları ve evlileri asla küçümsemem. Benden bin kat daha çok şey biliyorlardır.) Yani, ailemizin üyeleri hayatımızın bir her suretinin bir parçası. Tanıdıklarımız da var. Ve arkadaşlarımız. Sonra bizi her zaman büyük bir güçle çekip sürükleyen "dünya" var. Tüm bunları düşününce kendi karakterimize sadık kalmak kolay değil.
Sayfa 20
Doğru umut ve doğru arzulara sahip olmadığımız için azarlanıyoruz, peki ama doğru idealin peşinden koşsak, bu insanlar bize destek olup rehberlik edecekler mi?
Sayfa 20
"Sana bazı tavsiyelerde bulunabilirim, " demiş yaşlı adam çekinerek. "Ama öncelikle bunu iyi düşünmelisin evlat. Bir şeyi sevdiğin zaman onun da seni sevdiğinden emin olmalısın. Yoksa onun peşinden koşarken başına açılmadık dert kalmaz."
"Hiç de hafife alınacak bir şey değil. " dedi. " Ayaklarımı yerden kesmek için durmaksızın uğraşan o kadar çok adam var ki. Ama sen tam tersini yapıyorsun. Düşmeyeyim diye ayaklarımın yere sağlam bastığından emin oluyorsun."