Sadece yalnızlık çeken çocuklar tutkularını bütünüyle, dağılmaksızın koruyabilirler, ötekiler, duygularını başkalarıyla beraberlik atmosferinde gevezeliklerle harcarlar, yakınlıklarla köreltirler, aşk hakkında çok şey okumuşlardır, duymuşlardır ve aşkın ortak bir kader olduğunu bilirler.
Kendine ait bir yalan” demişti Razumihin sesini iyice yükselterek, “başkalarına ait gerçekleri tekrarlayıp durmaktan daha iyidir! Birincisinde sen bir insansın, ikincisinde ise bir papağan!”