Beyzayk
@Beyazay5
vincit omnia veritas
şaşkın, mizâhi, âciz
Şu anda okuduğu kitap
Korkuyu Beklerken
"Can sıkıcı taklitçilikleri bile benden gerçekti. Ben yoktum; hatta ben yokum, olmadım diyemeyecek bir yerdeydim; kelimeler bile yan yana gelerek beni tanımlamak istemezlerdi. Ne olurdu benim de kelimelerim olsaydı; bana ait bir cümle, bir düşünce olsaydı. Binlerce yıldır söylenen milyonlarca sözden hiç olmazsa biri, beni içine alsaydı! Çok insan için söylendi ama, sana da uygulanabilir denilseydi. (Bu sözleri başkalarıyla paylaşmaya razıydım. Başka çarem yoktu.) Kendime gerçekten acıyabilseydim, gerçekten ümitsiz olsaydım. (Olumlu durumları aklıma getirmeye cesaretim yoktu.) Sonra yavaş yavaş, adım adım doğrulurdum."
Reklam
Korkuyu Beklerken
Korkuyu Beklerken
Bir küll hâlinde mevcut olan meselelerimizi birlikte halledemiyoruz. Birlikte halledebilmeye gayret bulduğumuzda ise sonu hep bir ego savaşıyla bitmek durumunda kalıyor. Bu kitap Oğuzcuğum Atay'ı daha yakından tanımama vesile oldu. Günlük hayatta karşılaştığım -hayatı günlük olarak ayırmak da ne acayip- eylemlere baktığımda gördüğüm ve öyle değildir ben yanlış düşünüyorumdur dediğim ne varsa bir çırpıda suratıma çarptırdı. Bunun için seviyorum Oğuz Atay'ı. Kendimi ne zaman mim çeker bulduysam o zaman Oğuz Atay gelip tek başına mim çekme diyerek meselenin küllüne beni çekiyor. Ona teşekkür ederim. Son hikâyede ise ıssız bir demiryolu imgesi ile okuyucularına seslendiği kısım için ise evet, onun hayatına yetişemediğim için mahcupluk duyuyorum.
"Biz buradayız sevgili yazarım, sen neredesin acaba?"
O istasyona düşsün trenlerimiz.
Korkuyu Beklerken
Bir küll hâlinde mevcut olan meselelerimizi birlikte halledemiyoruz. Birlikte halledebilmeye gayret bulduğumuzda ise sonu hep bir ego savaşıyla bitmek durumunda kalıyor. Bu kitap Oğuzcuğum Atay'ı daha yakından tanımama vesile oldu. Günlük hayatta karşılaştığım -hayatı günlük olarak ayırmak da ne acayip- eylemlere baktığımda gördüğüm ve öyle değildir ben yanlış düşünüyorumdur dediğim ne varsa bir çırpıda suratıma çarptırdı. Bunun için seviyorum Oğuz Atay'ı. Kendimi ne zaman mim çeker bulduysam o zaman Oğuz Atay gelip tek başına mim çekme diyerek meselenin küllüne beni çekiyor. Ona teşekkür ederim. Son hikâyede ise ıssız bir demiryolu imgesi ile okuyucularına seslendiği kısım için ise evet, onun hayatına yetişemediğim için mahcupluk duyuyorum.
"Biz buradayız sevgili yazarım, sen neredesin acaba?"
O istasyona düşsün trenlerimiz.Puan vermedi·202 syf.·
16 günde okudu
·Okunma: 19 Ocak 2026 21:26
·2026 1. kitabı
