Beyza Canarı
@Beyazimsi
Şu anda okuduğu kitap
Yirmi yedi yaşında hayatını kaybetmiş kâşif, gezgin ve yetenekli bir yazar olan Isabelle Eberhardt, Cezayir'e yerleşerek, kendisine "Si Mahmoud Essadi" takma adını almış, erkek kılığına bürünerek Afrika çöllerinde dolaşıp araştırmalar ve keşif gezileri yapmıştır. Yaşamı âdeta başkaldırı ve direnişin simgesi olan yazar, genç yaşına rağmen ardında birçok kitap ve günlükler bırakmıştır. Unutuşu Arayanlar yazarın tek öykü kitabı.
"Buraya, Kenadsa'ya onları getiren şanstır. Çok geçmez, yeniden yollara düşerler, farklı yönlere farklı patikalardan, kayıtsızca farklı kaderlerini yaşamak için. Burada, ilgisizce, tasasız bir yaşamın yavaş akan saatlerini geçirdikleri bu dumanlı kaçışta onları buluşturan, zevklerinin ortaklığıdır. "
19841000Kitap
Distopyalardan kurtulamıyorum hayatımın şu döneminde. Okudukça insanlığın anti-ütopyaya ne kadar yakın olduğunu anlıyoruz. Her an kendimizi 1984 ya da Fahrenheit 451'in dünyaları içinde bulabiliriz. Kitaplardan çok uzakta, hayal gücünün olmadığı bir yerde...
Bu romanda insanlar düşünebiliyor, evet. Ama bunlar kendi düşünceleri mi? Hayatlarının her anında kontrol ediliyorlar . Uyurken bile. Bu şartlarda insanın kendi düşünceleri olur mu? İnsan bu şartlarda insan değildir. Düşünebilmemiz değil midir bizi hayvanlardan ayıran?
Kitaptaki bir diğer mevzu da zıtlıklar. Hayatımızdan hiç uzak değil bu konu. Sevgi Bakanlığı içinde şiddeti, öfkeyi barındırıyor. Sevgiden ise çok uzak. Barış bakanlığı savaşın bakanlığı. Bunu hayal etmek zor değil elbette. Güzel isimler altına saklanmış kötülükler bizim hayatımızda da var.
Buradan çıkarmamız gereken şey bence; düşünme özgürlüğümüzün önemidir. Düşüncelerimizin bizi kıskıvrak yakalatmayacağı bir dünya dileğiyle...
"SAVAŞ BARIŞTIR
ÖZGÜRLÜK KÖLELİKTİR
CAHİLLİK GÜÇTÜR"
#1984 #GeorgeOrwell
Fahrenheit 4511000Kitap
Fahrenheit 451 çok merak ederek okumaya başladığım bir kitap. Ray Bradbury tarafından yazılan olağanüstü bir kurgu roman. İsmi bile merak uyandırıcı. Bununla ilgili bir önsöz ve sonsöz kitapta bulunuyor. Eminim siz de merak ediyorsunuzdur.
Kitapta anlatılan Distopya açıkçası beni biraz korkuttu. Bu kitabı 2020'nin başında okumak da korkumu arttırdı. Kitaplardan yoksun kalma fikri, bu ihtimal, mümkün müydü?
Okumaya başladığım andan itibaren beni içine çekti. İş tanımı günümüzden farklı olan itfaiyeciler ile başlıyor kitap. Kahramanımız Montag'ın ev hayatına uzanıyor. Bu cesur itfaiyeci yaptığı işi sorgulamaya başlıyor. Belki de daha önce yapmalıydı bunu. Neden yakıyorlardı kitapları? İçlerinde bu kadar tehlikeli ne vardı? O kadın neden yakmıştı kendini kitaplarıyla? Kitaplar düşündüğünden daha değerliydi. Bir şeyler yapmalıydı Montag. Eski bir dostuna gitti. Aradığı yardımı buldu ama işler istediği gibi gidecek miydi? Şefi onu rahat bırakmadı. Devlet onu her yerde aradı. Bir yandan da savaş başlamıştı. Şimdi ne olacaktı?