Ölüm, yoklukla bir sanılıyor; şüphe, karanlık ve korkuyu hep birlikte temsil ediyor. İnsanlar ondan yokluğun kendilerine uzanıp kendisine doğru çeken menhus eli diye ürperiyorlar.
"Güzelliğin âşıkları var, zenginliğin âşıkları, ilmin âşıkları var, bir de aşkın âşıkları var. Ve hepsinde görülen, varlığına tahakküm eden hayalden başka herşeye karşı bir ilgisizlik, bir anlayışsızlık, bir asabiyet."
Aşk, nazariye ve tenkidi de tanımaz. O mutlak hakikattir; bütünün varlığına iman halinde tek taraflı temaşadır; kendini âlemde temaşadır; kendini âlemden ayrı görmeyen, Bir'den başka kemmiyet tanımayan, secde edenle edileni secdede birleştiren ilâhî sarhoşluktur.