Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Hiç bu kadar sevgiye susamış bir küçük yürek görmedim."
Kapısı ve anahtarı olmayan bir kafeste yaşıyor gibiyim.Ve kimseye beni buradan nasıl çıkaracağını anlatamıyorum.
Kendimizi ifade etmekte zorlandığımızı düşünürüz bazen.Yahut birileri sizin kendinizi ifade edemediğinizi söyler.Peki ya kendinizi ifade etmek için beyninizin içerisindeki onlarca kelimeyi asla bir araya getiremiyor olsaydınız?
Sanırım böyle bir durumda işin rengi değişirdi.Melody kelimelerini ve dahası duygularını dile getiremeyen beyin felci geçirmis bir çocuk.Sanırım size bu hayatta en çok ne isterdiniz desem bana yüzlerce cevap verebilirsiniz.Oysa Melody'nin bu soruya cevabı yalnızca "konuşmak"tı.
11 yaşındaki Melody, Elvira adını verdiği cihaz sayesinde bu isteğine bir miktar ulaşmıştı ama bu hayatta konuşmanın yetmediği ve yaşaması gereken daha acı duygular olduğunu öğrenmesi fazla zamanını almamıştı.Bunun yanı sıra ona inanan bir ailesi ve Catherine gibi bir dostu vardı.
Kitaba dair söylenecek çok şey var lakin engellere dair çok daha fazla söylenecek şey var.Elinizde bunca teknolojik imkan varken insanların engellerini yaftalamadan önce araştırmalar yapın mesela. Farklılıkların bizi biz yaptığını öğretin çocuklarınıza.Özel çocukların da sağlıklı çocuklar ile aynı haklara belki çok daha fazlasına sahip olduklarını unutmayın.Ve sevgili öğretmenler kaynaştırma öğrencilerinizin yeteneklerini keşfedebilecek en şanslı ve bu konuda en sorumlu insanlar sizsiniz belki de.İnsana en çok merhamet yakışıyor.
Demem o ki; engelli çocuklarımıza farklılıklarını hissettirmek yerine,onlara sadece özel olduklarını hissettirmeyi deneyin.Kimse bu hayata sağlıksız olarak gelmek ya da hayatına bu şekilde devam etmek istemez.
Hayatı zorlaştırmak yerine birbirimizin olmayan eli,duymayan kulağı,görmeyen gözü, konuşamayan dili, yürüyemeyen ayakları olun.İçindeki müziği
