Beyzoş
@Beyzade_Sultan
Bir gün ait olduğu yere kavuşmak için kendini özgür bırakacak ve o gün gelene kadar kitaplarda saklanacak biri...
11 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Açıkçası biraz pata küte yazılmış bir inceleme olacak. Kitabı tazecik bitirdim ve koşarak inceleme okumaya geldim. Tatmin olmadığımdan olsa gerek yapay zekayla da uzunca bir tartışmaya girdim karakterimiz ve etik değerler üzerine. Başlangıçta Meursalt’u sosyopat olarak nitelendirmeye çalıştım. Lakin kendisini sosyopatların aksine manipülatif değil, yalan söylemez, birine bir şeyi empoze etmeye çalışmaz. Hatta tam aksine, Meursalt kendisi bile umursamaz. Ama bu onun umursamaz kişiliğinden dolayı değildir. Anlamlandırmamasından kaynaklıdır ki tüm kitap aslında bize bunu işler. Meursalt sadece anı yaşar, nedeni niçini sorgulamak ona göre anlamsızdır çünkü olan olur. Marie ile evlenme fikrine “Fark etmez.” demesi, annesinin yaşını bilmemesi, cenazesinde ağlamaması, Raymond metresine şiddet uygulayınca buna tepki vermemesi bize bu “anlamsızlığı” yavaş yavaş işler. Asıl bombanın patladığı an ise dürtüselliğinin onu cinayet işlemeye sürüklemesidir. İlk başta gayet zararsız olan tepkisizlik tutumu (dışarıyı uzun uzun izlerken zamanın geçtiğini fark etmemesi, bilincin içinde kaybolması) önce etik değerleri çiğnemesiyle (annesinin ölümüne karşı rahatsız edici duygusuzluğu) ve en sonunda sadece sıcaktan bunaldığı ve bıçağın güneşi gözüne yansıtması sebepleriyle onu bir katile dönüştürmesiyle sonuçlanır. Kitabın asıl vurucu sahneleri mahkeme sahneleri diyebiliriz bence. İnsanların ve özünde yargının Mersault’u birini öldürdüğü için değil annesinin cenazesinde ağlamadığı, cenazenin başında kahve içtiği, ertesi günü Marie ile ilişki kurduğu için suçlaması, idama mahkum etmesi birçok etik ve hukuki soruyu doğurdu. Önceleri “Bu adil değil. Suç cinayetse annesinin ölümünün bununla alakası olmamalı.” desem de, ki Camus’un da düşüncesi bu yönde görülüyor, konuda derinleştikçe kendimde
Reklam
Ona annemin öldüğünü söyledim. Ne zaman öldüğünü sordu. “Dün,” diye cevap verdim. Hafifçe irkildi ama bir şey söylemedi. Ona, kabahatin bende olmadığını söyleyecek oldum ama bu sözü daha önce patrona da söylediğimi
düşünerek vazgeçtim. Zaten hiçbir anlamı yoktu bunun. İnsan ne de olsa daima biraz kabahatlidir.
