Beyefendiler, yeni bir senfoni olabilir ya da olmayabilir. O benim on, yirmi, neredeyse otuz yılımı aldı. Belki de otuzdan daha fazlasını alacak. Belki de otuz yılın sonunda bile hiçbir şey olmayacak. Belki de sonu ateşe atılmak olacak. Yanmak, sonra sessizlik. Neticede, her şey böyle bitiyor. 𝐀𝐦𝐚 𝐛𝐞𝐧𝐢 𝐝𝐨𝐠𝐫𝐮 𝐬𝐞𝐤𝐢𝐥𝐝𝐞 𝐲𝐚𝐧𝐥𝐢𝐬 𝐚𝐧𝐥𝐚𝐲𝐢𝐧, 𝐛𝐞𝐲𝐟𝐞𝐧𝐝𝐢𝐥𝐞𝐫. 𝐒𝐞𝐬𝐬𝐢𝐳𝐥𝐢𝐠𝐢 𝐛𝐞𝐧 𝐬𝐞𝐜𝐦𝐢𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦. 𝐒𝐞𝐬𝐬𝐢𝐳𝐥𝐢𝐤 𝐛𝐞𝐧𝐢 𝐬𝐞𝐜𝐢𝐲𝐨𝐫.
İlk karşılaştığımda bana, "Hayat, ölüme karşı vaktinden önce verilen bir tepki sadece" derdi. Ona marazi düşüncelere kapılmamasını söylerdim, önümüzde yaşanacak en iyi yıllarımız vardı.
Zannederim, eğer Deliyseniz ve ölürseniz ve bir Açıklama bekliyorsanız, bunu anlayabilmeniz için önce sizi delilikten kurtarmaları gerekir. Yoksa Deli olmak,sizce, artık diğerleriyle alakası olmayan günümüz dünyasının etrafında bir başka şuur örtüsü mü sadece?
Bela olmadığınızdan emin olmanızın tek yolu tabutunuzda yatıyor olmanız, bu yüzden hayatta kalmanın bir yolu olarak Bela olmaya devam etmeye niyetim var.
Kalp kırıldığında, bunun tıpkı kereste gibi, boylu boyunca kırıldığını düşünüyordu...Kalp konusunda da bütün bilmeniz gereken buydu: Damarın nerede yattığını bilmek. Sonra bir bükme hareketiyle, bir jestle, bir sözcükle onu ortadan kaldırabilirdiniz.