Kendinize karşı yumuşak olmayı ve insanlığınızı, zaaflarınızı kabul etmeyi öğrenin. Sizi kendi mutsuzlukları için suçlayan kişileri de affedin. Hepimiz insanız.
Hiç kimse hayatı boyunca bir başkasının gözleriyle görüp bir başkasının kalbiyle hissedemeyeceği için kimse birbirinin ne kadar acı çektiğini de bilemez. Küçük bir empati, epeyce yol almanızı sağlayabilir.
“Keşke daha mutlu bir hayat yaşamak için kendime izin verseydim. Ne kadar da zavallı bir insanmışım. Ama bunu hak ettiğimi düşünmüyordum. Fakat hak ediyorum. Artık bunu biliyorum.”
Birçok insanın sahip olduğu yanlış bir inanca sahiptim, insanları yanıma yaklaştırmazsam acıyı da uzak tutacağımı düşünüyordum. Böylece artık kendimi incinmekten koruyabilirdim. Kimse bana yaklaşmazsa beni incitemezdi de. Elbette, iyileşmenin tek gerçek yolu, sevgiyi dışarıda bırakmak değil; sevginin bir kez daha akmasına izin vermekti fakat bu noktaya gelmek uzun zaman alabiliyordu.