İnsan soyu tek bir kalıptan çıkmadır. Çoğu, yaşayabilmek için günlerinin büyük bir bölümünü çalışarak geçirir ve özgürlük olarak artakalan zaman onları o kadar kaygılandırır ki ondan kurtulmak için denemedik şey bırakmazlar.
Ne vakit ki insan edebiyattan nefret hissetmeye, kafiyeler, mısralar gözüne boş, anlamsız, bıkkınlık verici görünmeye başlar, ihtiyarlığın soğuk ve kemikten iskelet elleri onun kalbine uzanmış demektir.